Overlijdensgedichtje: ‘Dan voel ik op mijn lippen’

Hier staan we dan allemaal samen op jouw
eindstation
wachtend op de trein waarmee je terug zal
keren
maar we beseffen steeds meer en meer
dat dat nooit zal gebeuren
met pijn in ons hart
en duizenden mooie herinneringen
moeten we je laten gaan
maar weet dat je in ons hart
altijd blijft voortbestaan

Leegte geeft aan herinneringen
ruimte om te herleven
koester ze

— ingezonden door Nell Broens

Het is bijna ondraaglijk
wanneer zoveel verwachting
zo plotseling omslaat
in zoveel verdriet

— van het kaartje van Tije

Als je je man verliest, ben je weduwe
Als je je vrouw verliest, ben je weduwnaar
Als je je ouders verliest, ben je wees
Maar als je je kind verliest
zijn daar geen woorden voor