Overlijdensgedicht: ‘Zelfs nu jouw licht is gedoofd’
Zelfs nu jouw licht is gedoofd blijf je stralen
De herinnering zal de eeuwigheid halen
Eenieder die jou heeft gekend
Voelt het verlies, een gevoel wat niet went
In ons zul je voort blijven leven
Wij zijn een deel van het vele dat je hebt
gegeven
— Martin Kuiper
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
Ik kan gaan slapen zonder zorgen
want slapend kom ik bij U thuis
alleen bij U ben ik geborgen
Gij doet mij rusten in de morgen
en wonen in een veilig huis
De laatste reis
Een stormwind ruist in zijn oren
wanneer hij gepord wordt voor de laatste reis
een donkere nacht als nooit tevoren
omfloerst z'n schip in mistig grijs
Hij ordent koers en snelheid
maar antwoorden doet er geen
de laatste reis naar de eeuwigheid
die maakt de mens alleen
Hij vindt de weg naar buiten
en op zoek naar de uiterton
ziet hij door de beslagen ruiten
het dovend vuur van de levensbron
Hij weet dat hij goed op koers ligt
en geeft nog éénmaal volle kracht
hij houdt het oog op het stervend licht
het dooft, hij heeft de reis volbracht
Wij moeten eens scheiden
hoelang ook vereend
hoe trouw onze liefde
hoe innig gemeend
hoe vast ook gestrengeld
de band die ons bindt
wij moeten eens scheiden
van familie en vrind
Wanneer ik jou het meeste mis
als men dat vragen zou
zeg ik: wanneer ik wakker word
maar ook 's middags mis ik jou
en 's avonds als ik slapen ga
veel meer dan ik had verwacht
mis ik je tot het ochtend wordt
ik mis je dag en nacht