Overlijdensgedichtje: ‘Niemand weet wat leven is’

Mijn avond gaat vallen
't wordt kil om me heen
Straks moet ik vallen
en laat jullie alleen
Vergeving voor fouten en
voor wat mis is gegaan
Maar kom in mijn nacht
dicht om mij staan
De tranen in mijn ogen
doen niet zo zeer
Als jullie mij troosten
voor de laatste keer

Aan het begin van de avond
hield hij op met z'n bestaan
met z'n vrouw en kinderen om hem heen
is hij heengegaan

Wat we hadden willen zeggen
is niet meer gezegd
zachtjes heeft hij z'n
vermoeide lichaam neergelegd

Helaas was er geen tijd meer om te praten
op die zondag heeft hij ons verlaten
alles waarvoor hij in z'n leven vocht
we hopen dat hij zal vinden wat hij zocht

Jullie verdriet, wij kunnen het begrijpen
Jullie verslagenheid, wij voelen het wel aan
Wat wij met woorden daarom proberen uit te
leggen
Is dat wij als vrienden rondom jullie staan

In stilte groeide
jij in mij
In stilte bloeide
jij in mij
In mijn hart
leef je in stilte voort
Maar ik hoor je
ik voel je
Jij in mij...