Kerstgedichten

Sparrenboom, sparrenboom
groene takjes wonderschoon
In het bos zag ik je staan
toen had je geen lichtjes aan
één, twee, drie en vier
slingers overal
een engeltje daar, een klokje hier
vijf, zes, zeven, acht
mama steekt de kaarsjes aan
en wij zingen heel zacht

Niet het kind, niet de ezel
niet de ster, noch de stal
zijn belangrijk voor ons, mensen
in dit aardse tranendal

Wel dat God ons zo nabij is
als een moeder bij haar kind
ooit gaf Hij daarvan een teken
in al wat je te Bethlem vindt

'k Wens je een hart, dat voelt en luistert
dat in vreugde en verdriet
ook vandaag in onze wereld
Gods geboren teken ziet

— Chris Coppens

Kerstster

Temidden van miljoenen sterren in het oneindige heelal
Straalt een ster, zo glinsterend als helder kristal
Die door haar geflonker, zo hoog aan het firmament
Haar warme stralen naar moeder aarde zendt
Hij leidt mij naar vrede en geluk en houdt trouw de wacht
In de uren van de duistere nacht
Ik hoop dat die ster ook voor jou zal stralen
Om de juiste weg naar de toekomst te bepalen

— Tonnie Folkeringa

Pasgeboren kind
Een belofte
Van een leven voor je
Niemand weet hoe het loopt
We mogen je sturen
En helpen keuzes te maken
Uiteindelijk zelfstandig te zijn
Is het doel.
Hoe zal Maria dat gedaan hebben
Met zo’n bijzonder kind
Viel er wat op te voeden en te sturen?
Of was zij het die opgevoed werd
Door haar zondeloze zoon
Die alles van God in zich droeg.
Naast haar pasgeboren kind
Verwondert ze zich
Over zijn menselijkheid
En voelt ze zich zijn moeder
Maar in haar hart weet ze
Dat niets gewoon zal zijn
En dat Gods grootheid
Hier in de Kribbe ligt.

— Marga Leendertse

Jozef zat stil te staren,
hij kon het niet verklaren.
Hoe kon het dat zijn lieve vrouw
zwanger was, ze was hem toch trouw?

In het lot schikken moest hij zich,
het kleine, onschuldige wicht
dat in haar schoot verborgen was,
Zou geboren worden alras.

Dan samen nog de reis ondernemen,
en zij was al zover henen,
ze liep toch reeds op alle dag
en zitten op een ezel! 't is wat men vermag.

Vele vragen die hem bezig hielden,
soms wist hij niet wat hem bezielde.
Weglopen van dat alles ging niet meer,
zijn gedachten gingen ?

Maria, vermoeid zag ze hem aan,
"Jozef we moeten verdergaan".
Bij de herbergen moet je kwartier gaan vragen,
het kind wordt te zwaar om nog te dragen.

Jozef, opschrikkend uit zijn gedachten,
moest een plaats vinden om te overnachten.
Het kindje kondigde zich al aan,
Maria die koest nu rusten gaan.

Ongerust en vol met zorgen,
keek hij op naar de dag van morgen.
Toen hij Maris in haar gezichtje keek,
zag zij van vermiedheid bleek.

Nergens kon hij onderdak vinden,
niet eens een plek om het ezeltje aan te binden, zodat ze even rusten konden,
het liep al tegen de morgenstonde.
Een man, vervult met mededogen,
keek Mariain haar ogen,
en wees Jozef de weg naar een stal.
"Opdat zij wat rusten zal."

Waren zij daar aangekomen,
engelenzang werd er vernomen.
Herders in de velden knielden neer,
en vonden het kindje teer,
slapend bij zijn moeder,
en Jozef was hun hoeder.
Toen hij hen daar beiden zo zag,
verscheen er op zijn gezicht een lach.

Het vertrouwen tussen Jozef en de Heer,
was er op dit moment alweer.
Zijn vrouw en zijn kindje zoet,
nu was ook voor Jozef alles goed.

Kerstmis waar ben je gebleven

Kerstmis, waar ben je gebleven?
Waarom verdween je uit mijn leven?
Voor mij geen boom wel versieringen en lichtjes.
Mensen om me heen met een vrolijk gezichtjes
Ik ben dit jaar echt niet alleen,
Alleen mis ik jullie armen om me heen.
Zal het ooit nog terug komen?
Ach Kerstmis... ik blijf dromen!
Mama zou vandaag 82 jaar worden
En papa is vandaag al 5 jaar geleden overleden.
Ik heb het koud en voel een lichte pijn.
Pap. Mam wat wil nu graag bij jullie zijn.
Ik voel een traan biggelen over mijn wangen
Niet bij machte om hem op te vangen.
Allemaal mensen om me heen,
En toch voel ik me alleen.

— Willeke Wouters

Hemels geboortebericht

In de schaduw van het licht
ligt ergens in het stro
een moegestreden moeder
haar ogen opgelicht.
Er is geen bed op klossen,
ze heeft geen wieg, geen kruik
en geen elektrisch licht.

De man kijkt in het rond en vindt
een voerbak
voor het pasgeboren Kind.

Kijk eens door de kier
van het kapotte dak
het is de ster
waarover men sprak,
die schijnt op het Kindergezicht
dat schittert van licht!

Met een stralend gezicht
vertrekken verwonderde herders.
Volg dan hun spoor van licht,
geef het aan iedereen door,
dit hemels geboortebericht.

— Coby Poelman - Duisterwinkel

De stilte van de kerstnacht

Maria, het jonge meisje,
pas het Kind gebaard
overdenkt
wat ze destijds
in haar hart
heeft bewaard,
de woorden van de engel
en van Elisabeth,
haar liefde voor Jozef,
zijn trefzekere tred.

Hoor, er komen herders
vol eerbied en ontzag,
vertellen de geliefden
wat hen hier heeft gebracht,
hoe engelen verschenen
in het donker van de nacht.

In de stilte van die nacht
overdenkt moeder Maria,
jubelen herders
op hun terugweg
naar het veld,
lovend, prijzend,
stralend van verre
hebben ze ieder
hun vreugde verteld.

In de stilte
van de kerstnacht
overdenk ook ik en vind
door de woorden van Lucas
't verlossende Kind.

— Coby Poelman - Duisterwinkel

Alles goed met moeder en Kind

Ergens in een kamer
staat een bed op klossen.
Een vrouw bevalt.
Als pijn niet meer
te houden lijkt
klinkt het verlossend
schreeuwen.

Ergens in Bethlehem
liep een bevallende vrouw.
Een kamer was er niet,
laat staan een bed op klossen.
Haar pijn werd
hardvochtig gemeden.

Haar Kind heeft later
pijnlijk veel geleden
terwijl Hij kwam
om te verlossen.

— Coby Poelman - Duisterwinkel