Kerstgedicht: ‘Kerstster’
Temidden van miljoenen sterren in het oneindige heelal
Straalt een ster, zo glinsterend als helder kristal
Die door haar geflonker, zo hoog aan het firmament
Haar warme stralen naar moeder aarde zendt
Hij leidt mij naar vrede en geluk en houdt trouw de wacht
In de uren van de duistere nacht
Ik hoop dat die ster ook voor jou zal stralen
Om de juiste weg naar de toekomst te bepalen
— Tonnie Folkeringa
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer kerst gedichten
Kerstnacht - het woord is als een lafenis,
een koele sneeuw, glanzend onder het zachte
stralen der sterren - op de landen is
het weerloos stil, een ongerept verwachten.
Kerstnacht - het eenzaam zwerven der gedachten
rondom het oud verhaal, het nimmer uit te spreken
verlangen naar het helder zingen in de nacht en het
opgaan van de ster, een lichtend teken.
Kerstnacht - het sneeuwt op uw geschonden aarde,
dun en versnuivend dekt een huivering
van ijle val, een lichte zuivering
het vragen, dat wij ongesteld bewaarden.
Handen reiken
Niets zal
"het lot"
kunnen bepalen
er is geen
ontkomen aan
doch door elkaar
soms even
de hand te reiken
kan de mens
troostend naast
de ander
staan!
— Droomster
Als het sneeuwt wordt de wereld bedekt
Maar de sneeuw zal verkleuren
Het is de oorlog die de sneeuw bevlekt
En het onzinnige haat gebeuren
We moeten zorgen dat de sneeuw wit zal blijven
We moeten elkander een hand geven
Daarom wil ik dit als wens schrijven
Hopelijk verschoond ons verdere leven
Zou jij me bij de hand willen pakken?
Ik kan het zelf niet meer aan
Mijn hele bezit zit in twee schamele zakken
Alleen kan ik niet zo verder gaan
Zou jij mij te eten willen geven?
En een oplossing willen zoeken
Dan blijf ik tenminste in leven
Zonder in geschiedenisboeken te komen staan
Zou jij me willen wassen?
Het vuil van de aarde willen spoelen
En kranen dichtdraaien van gevaarlijke gassen
Dan kan ik me wat frisser en vooral veiliger voelen
Alleen kan ik het allemaal niet
Maar met jouw hulp zal het gaan
Dat weet je vanzelf als je me ziet
Samen verschonen wij ons aardse bestaan
Ook in de hutten van Darfur
Worden kinderen geboren.
Schamel, en armoedig.
Geen uitzicht op beter.
Maar wat een stil wonder!
Alles delen ze!
Ook op de velden van Darfur
zijn herders ondergedoken.
Ze hebben geen land,
geen schapen, geen werk.
Maar wel, vriendschap, liefde.
Alles geven ze!
Hier ver weg van Darfur
Vieren we kerstfeest, toch?
Er is van alles genoeg.
Vandaag maar geen beelden
van Sudan, nu even niet!
We vergeten ze!