Kerstgedicht: ‘Sneeuwklokje’

Ik stopte in een doosje
een aller mooiste droom.
Ik versier het met een roosje
en hang het in jouw boom.

Kerstman

kerstman met je bel en muts
met je prachtige rode kostuum
heb je geen koud
in de noorderwind
kerstman je luistert altijd
ieder mag zijn verhaal vertellen
en met je bel eens bellen
kerstman je komt zo ver
gevolgd door een ster
jij bent steeds mijn beste vriend

Kerstnacht - het woord is als een lafenis,
een koele sneeuw, glanzend onder het zachte
stralen der sterren - op de landen is
het weerloos stil, een ongerept verwachten.

Kerstnacht - het eenzaam zwerven der gedachten
rondom het oud verhaal, het nimmer uit te spreken
verlangen naar het helder zingen in de nacht en het
opgaan van de ster, een lichtend teken.

Kerstnacht - het sneeuwt op uw geschonden aarde,
dun en versnuivend dekt een huivering
van ijle val, een lichte zuivering
het vragen, dat wij ongesteld bewaarden.

Ik wens je...

ik wens je
Een vrolijk eind.
Een goed begin.
En een jaar heel
naar je zin!