Kerstgedichtje: ‘Een lach, een traan’

heb mijn kerstboom opgetuigd
het leek een goede koop
maar eenmaal thuis
stond hij wat scheef op het kruis

in de verlichting
vielen donkere gaten
die ik niet kon compenseren
zonder andere plaatsen te bezeren

met ballen en wat linten
heb ik alles opgevuld
verhuld waar ik in regisseren
de fout ben in gegaan

zo op het oog
schittert hij weer als een plaatje
maar wie wat beter kijkt
ziet mijn tekorten en onredelijkheid

— Wil Melker

Hoe zal het zijn als er vannacht
eens engelen zouden zingen.
Zouden we schrikken van het licht,
ontroerd ons bed uitspringen?

Ik denk vaak aan het "Stille nacht"
gezongen door 't jongenskoor
als slotlied in de kerstnacht,
dat raakt mij door en door.

Op zo’n moment dan voel ik
en zie met ogen dicht
die engelen van heel dichtbij,
rondom mij engelenlicht.

Is dit moment voorbij
en lopen we door de stad
bedenk ik hoe het zou zijn geweest,
Maria en Jozef op pad.

Zie ik verlichte kroegen,
hoor ik muziek en lach
dan moet ik er niet aan denken
dat Maria daar binnen lag.

Gelukkig kreeg ze een rustiger plek
om de Redder van ons te baren.
Hoe zouden die beste herders
dit allemaal hebben ervaren?

Zij kenden nog niet het verhaal,
misschien de geboortepijn.
Als engelen nu zouden komen
hoe zou dat voor óns zijn?

— Coby Poelman - Duisterwinkel

Herinnering van toen

Zomaar ontstaat
weer een stil verlangen
naar vroeger.
Alles snel verloren, in de tijd.
Kinderen lang al uitgevlogen
de mooie jaren van hun jeugd.

Ontvlucht voor even de realiteit
in de herinnering van toen
als een kostbare schat bewaard.
Zo ook de gezellige feestdagen
zal ik in gedachten
nog dikwijls over doen.

— Droomster

Duizenden sneeuwvlokjes

Zachtjes
dwarrelen duizenden vlokjes
op aarde neer.

Zich niet bewust
van ellende en armoede
maar vastbesloten
vastbesloten om vrede te brengen
gezelschap aan wie het behoed
om 's avonds de kille nachten op te fleuren
kerstnachten
zoals het moet