Direct naar de inhoud

Kerstgedicht: ‘Wanneer met kerstmis de klokken luid klinken in de toren’

Wanneer met Kerstmis de klokken luid klinken in de toren
Onder het geschal van de midwinterhoorn.
Komen wij samen met de gedachte: ‘Jezus is geboren?’.
Nieuw leven laat van zich horen.
Door de engelen kwamen ook de herders op de velden
te samen om zich bij de pasgeborene te melden.
Ook de drie wijzen zo wordt verteld, kwamen van ver,
zij volgden een onbekende vreemde ster.
Die ster bleef stille staan en stralen
tot op heden zijn dat mooie kerstverhalen.
Een en al eenvoud was het in die stal en arm,
de os en ezel hielden het kleine kindje warm.
Hier was het begin van onze kerstgedachte
Wat wij er tweeduizend jaar later ook van verwachten
Het gaat ook nu nog steeds om diezelfde rede
Dat wij mogen leven in onderlinge vrede.
Voor u in het nieuwe jaar Voorspoed en Geluk
met een Gezegende Kerstgroet uit De Lut(te).

Meer kerstgedichten

Sparrenboom, sparrenboom

Sparrenboom, sparrenboom
groene takjes wonderschoon
In het bos zag ik je staan
toen had je geen lichtjes aan
één, twee, drie en vier
slingers overal
een engeltje daar, een klokje hier
vijf, zes, zeven, acht
mama steekt de kaarsjes aan
en wij zingen heel zacht

Bekijk

Kerstwens voor jou

Voor jou (kerstwens)

Er was een jong stel in Bethlehem
Een kind kwam, ze dachten dat is Hem
Haast niet te geloven
Zoveel heil van boven
Maar ook dit jaar hoor je weer zijn stem!

Luister maar, naar de stem in je hart!

— José van Rosmalen

Bekijk

Jozef zat stil te staren

Jozef zat stil te staren,
hij kon het niet verklaren.
Hoe kon het dat zijn lieve vrouw
zwanger was, ze was hem toch trouw?

In het lot schikken moest hij zich,
het kleine, onschuldige wicht
dat in haar schoot verborgen was,
Zou geboren worden alras.

Dan samen nog de reis ondernemen,
en zij was al zover henen,
ze liep toch reeds op alle dag
en zitten op een ezel! 't is wat men vermag.

Vele vragen die hem bezig hielden,
soms wist hij niet wat hem bezielde.
Weglopen van dat alles ging niet meer,
zijn gedachten gingen ?

Maria, vermoeid zag ze hem aan,
"Jozef we moeten verdergaan".
Bij de herbergen moet je kwartier gaan vragen,
het kind wordt te zwaar om nog te dragen.

Jozef, opschrikkend uit zijn gedachten,
moest een plaats vinden om te overnachten.
Het kindje kondigde zich al aan,
Maria die koest nu rusten gaan.

Ongerust en vol met zorgen,
keek hij op naar de dag van morgen.
Toen hij Maris in haar gezichtje keek,
zag zij van vermiedheid bleek.

Nergens kon hij onderdak vinden,
niet eens een plek om het ezeltje aan te binden, zodat ze even rusten konden,
het liep al tegen de morgenstonde.
Een man, vervult met mededogen,
keek Mariain haar ogen,
en wees Jozef de weg naar een stal.
"Opdat zij wat rusten zal."

Waren zij daar aangekomen,
engelenzang werd er vernomen.
Herders in de velden knielden neer,
en vonden het kindje teer,
slapend bij zijn moeder,
en Jozef was hun hoeder.
Toen hij hen daar beiden zo zag,
verscheen er op zijn gezicht een lach.

Het vertrouwen tussen Jozef en de Heer,
was er op dit moment alweer.
Zijn vrouw en zijn kindje zoet,
nu was ook voor Jozef alles goed.

Bekijk

Fluistering in de kerstnacht

Fluistering in de kerstnacht

Jozef,
slaap je al?
Nee?
Ik kan ook
de slaap niet vatten.
Ik wil je nog
graag zeggen
dat ik je
geweldig vind
zoals je me
gesteund hebt
met het Kind,
je bent zo’n
goede man
en vader,
kijk eens
hoe Hij daar ligt,
er is een glans
op Zijn gezicht
en Jozef,
wat er ook
gebeuren zal,
God heeft het zo
gewild en
het is goed,
o Jozef,
wat bewonder ik
je moed.

— Coby Poelman - Duisterwinkel

Bekijk

Staat het er niet tussen?

Laat er een schrijven die precies past. Dit heb je al gekozen:

  • Kerst
  • Gedicht
Schrijf het voor me

Andere momenten