Kerstgedicht: ‘Kerstgedachten’
Kerstgedachten
stille nachten
inkopen doen
voor veel poen
kerst in verschiet
voor velen verdriet
mooi verlichte boom
vrede blijft een droom
gezellig bij elkaar eten
oorlog in vele steden
vrede op aarde
veel geweld
door kogels geveld
dit is gezeur
armen voor de deur
gelukkige gezichten
balletjes weerkaatsen lichten
jezus geboren
wil iemand dit horen
halleluja
Meer kerstgedichten
Wij wensen jullie:
Wij wensen jullie:
een Kerstmis vol warmte en licht
dan kan die niet meer stuk
en een nieuw jaar vol geluk
In groen met een geur
nog één
halve bal
centraal in de boom
de duizend facetten
weerkaatsen gezicht
zonder schroom
vroeger getuigd
ieder een kleur in
groen met een geur
nu rest nog de mijne
de anderen gevallen
verscherfd in de tijd
ik plaats met een luchtig gebaar
maar in duizend facetten spat ook
mijn droom op de vloer uit elkaar
— Wil Melker
Jozef zat stil te staren
Jozef zat stil te staren,
hij kon het niet verklaren.
Hoe kon het dat zijn lieve vrouw
zwanger was, ze was hem toch trouw?
In het lot schikken moest hij zich,
het kleine, onschuldige wicht
dat in haar schoot verborgen was,
Zou geboren worden alras.
Dan samen nog de reis ondernemen,
en zij was al zover henen,
ze liep toch reeds op alle dag
en zitten op een ezel! 't is wat men vermag.
Vele vragen die hem bezig hielden,
soms wist hij niet wat hem bezielde.
Weglopen van dat alles ging niet meer,
zijn gedachten gingen ?
Maria, vermoeid zag ze hem aan,
"Jozef we moeten verdergaan".
Bij de herbergen moet je kwartier gaan vragen,
het kind wordt te zwaar om nog te dragen.
Jozef, opschrikkend uit zijn gedachten,
moest een plaats vinden om te overnachten.
Het kindje kondigde zich al aan,
Maria die koest nu rusten gaan.
Ongerust en vol met zorgen,
keek hij op naar de dag van morgen.
Toen hij Maris in haar gezichtje keek,
zag zij van vermiedheid bleek.
Nergens kon hij onderdak vinden,
niet eens een plek om het ezeltje aan te binden, zodat ze even rusten konden,
het liep al tegen de morgenstonde.
Een man, vervult met mededogen,
keek Mariain haar ogen,
en wees Jozef de weg naar een stal.
"Opdat zij wat rusten zal."
Waren zij daar aangekomen,
engelenzang werd er vernomen.
Herders in de velden knielden neer,
en vonden het kindje teer,
slapend bij zijn moeder,
en Jozef was hun hoeder.
Toen hij hen daar beiden zo zag,
verscheen er op zijn gezicht een lach.
Het vertrouwen tussen Jozef en de Heer,
was er op dit moment alweer.
Zijn vrouw en zijn kindje zoet,
nu was ook voor Jozef alles goed.
Engelenzang in de nacht
Hoe zal het zijn als er vannacht
eens engelen zouden zingen.
Zouden we schrikken van het licht,
ontroerd ons bed uitspringen?
Ik denk vaak aan het "Stille nacht"
gezongen door 't jongenskoor
als slotlied in de kerstnacht,
dat raakt mij door en door.
Op zo’n moment dan voel ik
en zie met ogen dicht
die engelen van heel dichtbij,
rondom mij engelenlicht.
Is dit moment voorbij
en lopen we door de stad
bedenk ik hoe het zou zijn geweest,
Maria en Jozef op pad.
Zie ik verlichte kroegen,
hoor ik muziek en lach
dan moet ik er niet aan denken
dat Maria daar binnen lag.
Gelukkig kreeg ze een rustiger plek
om de Redder van ons te baren.
Hoe zouden die beste herders
dit allemaal hebben ervaren?
Zij kenden nog niet het verhaal,
misschien de geboortepijn.
Als engelen nu zouden komen
hoe zou dat voor óns zijn?
— Coby Poelman - Duisterwinkel
Staat het er niet tussen?
Laat er een schrijven die precies past. Dit heb je al gekozen:
- Kerst
- Gedicht