Kerstgedichtje: ‘Als een kerstengel’

Stil kijk ik de wereld in, stil sta ik voor 't raam
In gedachten fluister ik zacht, met eerbied Jezus naam
Niet wetend wat ik denken moet, niet wetend wat ik wil
Kerstmis, vrede, engelen, ik ben een beetje stil
Waar is ons kind gebleven? Waarom vieren wij feest?
Waarom al die vragen? Waarom zo bedeesd?

De wereld heeft veel pijn gevoeld, terreur en veel geweld
Een kind wordt weer geboren, de dagen zijn geteld
In ons hart woont liefde, en warmte voor de mens
Want dat wou hij ons geven, dat was zijn grootste wens
Goud, mirre en wierook, een kaars, misschien wat wijn
Laat het onder de mensen, altijd vrede zijn

— Antje Blomme de Jong-Sluis

Het sneeuwt en het is december.
Weer keert de winter en belaagt
het hart, dat droef, maar steeds gewender
zijn heimelijke pijnen draagt.

In de huiskamer, waar gelaten
het dagelijks leven wordt verricht,
dringt uit de troosteloze straten
een ongekleurd namiddaglicht.

De jaren gaan zoals zij gingen
er is van lieverlee geen onderscheid
meer tussen alle herinneringen
aan liefde en weemoedigheid.

Voorbijgegaan een halve eeuw,
men ontkomt niet aan de tijd.
Altijd december, altijd sneeuw,
altijd dit lege hart, altijd.

Temidden van miljoenen sterren in het oneindige heelal
Straalt een ster, zo glinsterend als helder kristal
Die door haar geflonker, zo hoog aan het firmament
Haar warme stralen naar moeder aarde zendt
Hij leidt mij naar vrede en geluk en houdt trouw de wacht
In de uren van de duistere nacht
Ik hoop dat die ster ook voor jou zal stralen
Om de juiste weg naar de toekomst te bepalen

— Tonnie Folkeringa

Verdwaald op de kerstafdeling
van het giga warenhuis waarin alles
te koop lijkt ervaar ik pijn

op zoek naar
gerechtigheid
probeer ik ook eindelijk
vrede te vinden
maar vooral liefde

dan bots ik tegen een Engel op
ze zegt u bent hier abuis
en in haar hoffelijkheid
wijst ze naar de uitgang

voor doe het zelf artikelen
moet u buiten zijn

— Cor van Vliet