Kerstgedichtje: ‘Als een kerstengel’

Daar gaan we dan - de toekomst kan beginnen
een nieuwe kans op mateloos geluk
ik voel het juist met kerst heel diep van binnen:
wat ik heb met jou, kan niet meer stuk

— Marianne Busser & Ron Schröder

Het sneeuwt en het is december.
Weer keert de winter en belaagt
het hart, dat droef, maar steeds gewender
zijn heimelijke pijnen draagt.

In de huiskamer, waar gelaten
het dagelijks leven wordt verricht,
dringt uit de troosteloze straten
een ongekleurd namiddaglicht.

De jaren gaan zoals zij gingen
er is van lieverlee geen onderscheid
meer tussen alle herinneringen
aan liefde en weemoedigheid.

Voorbijgegaan een halve eeuw,
men ontkomt niet aan de tijd.
Altijd december, altijd sneeuw,
altijd dit lege hart, altijd.

O kleine boom, jouw sparrenbos is hier zo ver vandaan.
Jij wist niet dat je op een dag bij ons in huis zou staan.

Jij dacht alleen aan sparrenappels en aan zonneschijn,
maar het licht dat hier gaat branden, zal van kaarsen zijn.

En de slingers en de ballen zullen glanzen, dag en nacht.
En als alle mensen slapen dan hou ik bij jou de wacht.

De kinderen in de straat
zagen van jongs af aan
in de versierde erker
de wijzen uit het oosten,
de herders aan de zuidkant gaan
en op het westen stond de stal.

Het jonge paar,
beschenen door een kaars,
het rustte ergens
tussen wijzen en de herders

tot op kerstmorgen
alles was gewijzigd.
Dan waren Jozef en Maria,
herders en de wijzen
te vinden in en rond de stal,
het kindje Jezus
stralend in hun midden.

De kinderen in deze straat
werden vertrouwd
met het verhaal
van zoeken, vinden
en aanbidden.

— Coby Poelman - Duisterwinkel