Kerstgedicht: ‘Vandaag zijn we blij’

Stuivend door de sneeuw
in een éénpaards-arrenslee
over velden wijd, vrolijkheid rijdt mee
aan de paardenstaart rinkelt de bellenring
hoe heerlijk is het rijden in een arrenslee
dus zing:

Rinkelbel, rinkelbel! Rinkel vrolijk mee
hoe heerlijk is het rijden in een éénpaards-
arrenslee

Haar buikje was ontzaglijk dik,
want Maria was hoogzwanger.
Jozef wierp een ongeruste blik,
zijn vrouw hield het niet langer.

Was er dan niemand die helpen wou?
Vol was de herberg, leeg alle straten,
stil was de nacht in een ijzige kou.
Jozef raakte in alle staten.

Plotseling vond hij een stal en zo,
uitgeput en half bevroren,
ging Maria liggen in het stro
en werd het kindeke geboren.

Hoe zal het zijn als er vannacht
eens engelen zouden zingen.
Zouden we schrikken van het licht,
ontroerd ons bed uitspringen?

Ik denk vaak aan het "Stille nacht"
gezongen door 't jongenskoor
als slotlied in de kerstnacht,
dat raakt mij door en door.

Op zo’n moment dan voel ik
en zie met ogen dicht
die engelen van heel dichtbij,
rondom mij engelenlicht.

Is dit moment voorbij
en lopen we door de stad
bedenk ik hoe het zou zijn geweest,
Maria en Jozef op pad.

Zie ik verlichte kroegen,
hoor ik muziek en lach
dan moet ik er niet aan denken
dat Maria daar binnen lag.

Gelukkig kreeg ze een rustiger plek
om de Redder van ons te baren.
Hoe zouden die beste herders
dit allemaal hebben ervaren?

Zij kenden nog niet het verhaal,
misschien de geboortepijn.
Als engelen nu zouden komen
hoe zou dat voor óns zijn?

— Coby Poelman - Duisterwinkel

Adventsverlangen

Het stalletje is uitgestald,
de ster hangt te stralen.
Gedachten gaan naar Bethlehem
zonder af te dwalen.
Kerstman noch drank zal ons verleiden.
Sterk is het verlangen, onbevangen
naar onze Redder
die komt om te bevrijden!

— Coby Poelman - Duisterwinkel