Kerstgedicht: ‘Abuis’

Wij wensen met heel ons hart
dat jullie Kerstmis zal zijn zoals het hoort:
wat warmte in de koude winter
een lichtje in de duisternis
Veel geluk in 2011!

Vergeef en vergeet
want wie kan zeggen dat er ooit weer een
kerstdag komt om gastvrij te zijn en
gastvrijheid te genieten

Het sneeuwt en het is december.
Weer keert de winter en belaagt
het hart, dat droef, maar steeds gewender
zijn heimelijke pijnen draagt.

In de huiskamer, waar gelaten
het dagelijks leven wordt verricht,
dringt uit de troosteloze straten
een ongekleurd namiddaglicht.

De jaren gaan zoals zij gingen
er is van lieverlee geen onderscheid
meer tussen alle herinneringen
aan liefde en weemoedigheid.

Voorbijgegaan een halve eeuw,
men ontkomt niet aan de tijd.
Altijd december, altijd sneeuw,
altijd dit lege hart, altijd.

Het is eerst kerstmis,
enkele mensen eten dan wel vis.
Op 25 December is het feest,
die dag amuseert zich dan het meest.
Jezus is op die dag geboren,
dat kun je wel in de kerk horen.
Na een weekje wachten is het terug een maaltijd,
je hebt dan echt geen spijt.
Zorg als je het nooit vergeet,
anders ga je werken tot je staat in het zweet.
De kinderen hebben dan en briefje gemakt,
ze hebben graag als je er op waakt.
Na nieuwjaar worden de straten terug vol,
maar ik zie op de grond nog een kerstbol.