Kerst gedichtje: ‘Een sterretje’

Snow is falling
all around us
children are playing
all  having fun
it's the season
of love and understanding
Merry Christmas everyone

Een witte kerst als in een droom
Met tientallen lichtjes in de boom
Kerstballen blinken
Kerstklokken klinken
De gezelligste tijd van het jaar
Met het hele gezin bij elkaar

— Peter Pronk

Jozef zat stil te staren,
hij kon het niet verklaren.
Hoe kon het dat zijn lieve vrouw
zwanger was, ze was hem toch trouw?

In het lot schikken moest hij zich,
het kleine, onschuldige wicht
dat in haar schoot verborgen was,
Zou geboren worden alras.

Dan samen nog de reis ondernemen,
en zij was al zover henen,
ze liep toch reeds op alle dag
en zitten op een ezel! 't is wat men vermag.

Vele vragen die hem bezig hielden,
soms wist hij niet wat hem bezielde.
Weglopen van dat alles ging niet meer,
zijn gedachten gingen ?

Maria, vermoeid zag ze hem aan,
"Jozef we moeten verdergaan".
Bij de herbergen moet je kwartier gaan vragen,
het kind wordt te zwaar om nog te dragen.

Jozef, opschrikkend uit zijn gedachten,
moest een plaats vinden om te overnachten.
Het kindje kondigde zich al aan,
Maria die koest nu rusten gaan.

Ongerust en vol met zorgen,
keek hij op naar de dag van morgen.
Toen hij Maris in haar gezichtje keek,
zag zij van vermiedheid bleek.

Nergens kon hij onderdak vinden,
niet eens een plek om het ezeltje aan te binden, zodat ze even rusten konden,
het liep al tegen de morgenstonde.
Een man, vervult met mededogen,
keek Mariain haar ogen,
en wees Jozef de weg naar een stal.
"Opdat zij wat rusten zal."

Waren zij daar aangekomen,
engelenzang werd er vernomen.
Herders in de velden knielden neer,
en vonden het kindje teer,
slapend bij zijn moeder,
en Jozef was hun hoeder.
Toen hij hen daar beiden zo zag,
verscheen er op zijn gezicht een lach.

Het vertrouwen tussen Jozef en de Heer,
was er op dit moment alweer.
Zijn vrouw en zijn kindje zoet,
nu was ook voor Jozef alles goed.

Met kerst, dan lacht iedereen.
Ik wilde bij jou zijn, maar zit nu alleen.
Somber in een hoekje, met veel verdriet.
Hoe vaak ik het ook gewenst hebt;
je bent er niet.

Het enige wat ik kan,
is huilen.
Het maakt me zo bang.
Deze eenzaamheid.
Dit nare gevoel duurt veel te lang.

De dag van vrede,
een dag van liefde.
Dat is wat het hoort te zijn.
Maar jij bent zo ver weg.
En daardoor voel ik me zo rot en klein.

Een dag met familie,
een dag met vrienden.
wat ik wenste was weer een dag met jou.
Maar je liep weg van mij.
Terwijl ik nog zoveel van jou hou.

Kerst,
het zou je moeten verblijden.
Samen spelen in de mooie sneeuw.
was je maar hier,
want bij jou zijn is het enige wat ik wil.