Engels kerstgedicht: ‘I heard the bells on Christmas day’

Sparrenboom, sparrenboom
groene takjes wonderschoon
In het bos zag ik je staan
toen had je geen lichtjes aan
één, twee, drie en vier
slingers overal
een engeltje daar, een klokje hier
vijf, zes, zeven, acht
mama steekt de kaarsjes aan
en wij zingen heel zacht

Stil kijk ik de wereld in, stil sta ik voor 't raam
In gedachten fluister ik zacht, met eerbied Jezus naam
Niet wetend wat ik denken moet, niet wetend wat ik wil
Kerstmis, vrede, engelen, ik ben een beetje stil
Waar is ons kind gebleven? Waarom vieren wij feest?
Waarom al die vragen? Waarom zo bedeesd?

De wereld heeft veel pijn gevoeld, terreur en veel geweld
Een kind wordt weer geboren, de dagen zijn geteld
In ons hart woont liefde, en warmte voor de mens
Want dat wou hij ons geven, dat was zijn grootste wens
Goud, mirre en wierook, een kaars, misschien wat wijn
Laat het onder de mensen, altijd vrede zijn

— Antje Blomme de Jong-Sluis

Flonkerend

Alle lichtjes en de kaarsen gaan  flonkerend aan
Buiten sneeuwt het, bij een mooie volle maan
Het gevoel dat ons met Kerst altijd zal bevangen,
is dat wij er iedere keer samen weer naar verlangen.

— Cindy

Met kerst, dan lacht iedereen.
Ik wilde bij jou zijn, maar zit nu alleen.
Somber in een hoekje, met veel verdriet.
Hoe vaak ik het ook gewenst hebt;
je bent er niet.

Het enige wat ik kan,
is huilen.
Het maakt me zo bang.
Deze eenzaamheid.
Dit nare gevoel duurt veel te lang.

De dag van vrede,
een dag van liefde.
Dat is wat het hoort te zijn.
Maar jij bent zo ver weg.
En daardoor voel ik me zo rot en klein.

Een dag met familie,
een dag met vrienden.
wat ik wenste was weer een dag met jou.
Maar je liep weg van mij.
Terwijl ik nog zoveel van jou hou.

Kerst,
het zou je moeten verblijden.
Samen spelen in de mooie sneeuw.
was je maar hier,
want bij jou zijn is het enige wat ik wil.