Engels kerstgedicht: ‘At the dawn of the new Century’

Flonkerend

Alle lichtjes en de kaarsen gaan  flonkerend aan
Buiten sneeuwt het, bij een mooie volle maan
Het gevoel dat ons met Kerst altijd zal bevangen,
is dat wij er iedere keer samen weer naar verlangen.

— Cindy

Moe en versleten,
vertrapt en vergeten.

Zonder dat hij ook maar iets verwacht,
is Kerstmis opnieuw voor hem zo donker als de nacht.

Vroeger was Kerstmis een feest,
hoeveel jaar geleden was dat dan geweest ?

De tijd heeft niet stil gestaan,
zijn nare werkelijkheid is gewoon verder gegaan.

Voor hem heeft Kerstmis zijn waarde verloren,
niet dat het zijn leven zou verstoren,

zijn leven is al langzaam uitgeroeid, bijna totaal vergaan,
zelfs al zal Kerstmis deze keer nog wel voor hem bestaan.

De zwartste dagen van zijn leven,
zo zou hij Kerstmis hebben beschreven.

Maar Kerstmis hoeft niet meer.
Het was zijn laatste keer.

Ontbloter dan verwacht

je smeult
maar licht geraakt
ontvlam je heftig tegendraads

je schrijft in rood
smoord met as
wat vroeger was

ontbloter dan verwacht
laat jij je stelen
door mijn zinnen strelen

weerloos laat je zien
wat jaren hebben toegedekt
ik heb je weer gewekt

— Wil Melker

Het is kerstfeest,
Als men dit leest.
Men zingt, over God en de Heer,
En over, zoveel meer.

Men zingt, ook over welbehagen,
Om elkander te leren verdragen.
Men zingt, over dingen van veel waarde,
En wel, over Vrede op deze Aarde.

Maar, het is dan ook wel een feit,
Die Vrede, is er nog niet,
ook in deze tijd.
En het is dan ook, wel een klucht,
Onder veel mensen,
is er dan ook nog veel hebzucht.

Mensen, zijn daarvoor
nog steeds aan het vechten,
Voeren Oorlog,
voor hun zogenaamde rechten.
Die rechten,
gaan meestal over geloof en geld,
Waarom! waarom toch,
dat zinloze geweld.

Wij mensen op de wereld,
zijn ook met zovelen,
En kunnen, dan ook beter
alles met elkander delen.
Armoede,is dan ook zomaar verdwenen,
Weg is dan de hebzucht,
en de Oorlog,
die wordt dan ook vermeden.