Kerstgedichtje: ‘De uren vliegen voorbij’

Ik hoorde hoe de klokken blij
het oude kerstlied speelden
zij zongen vol vuur
in 't nachtelijk uur
van vrede op aarde en welbehagen

Ik wens je...

ik wens je
Een vrolijk eind.
Een goed begin.
En een jaar heel
naar je zin!

2 tweelingzusjes zagen sneeuw uit wolken.
Ze zeiden tegen de familie: Het is nu echte kerst!
Kinderen, kom hier! Maken jullie dit cadeau open zei Oma.
Ze maakten het cadeau open en zagen een schattige puppy met een kerstmuts. De meiden zeiden tegen Oma: Dank je wel voor deze schattige kersthondje! Ze gaven Oma kusjes.
De meiden spelen met een kersthondje.
Ze noemen hun hondje: Tatty

— Colinda

Héél langzaam gaan mijn gedachten richting
Kerst.
Ik ben dan in de regel niet op mijn allerbest.
Eenzaamheid knaagt extra aan mij en erop uit
gaan is er nauwelijks bij.
Vorig jaar ben ik alléén gaan eten en wel buiten
de deur. Ik vond dat een goed plan wel en je
vindt er een kéur!
Tot mijn verrassing trof ik er bekenden die mij
vroegen bij hun aan tafel te gaan.
Maar ik heb beleefd geweigerd, vond dat ik
alleen zijn moest leren doorstaan.
Ruim een uur heb ik dit vol gehouden, vond
het dápper van mezelf.
Wat ik dít jaar zal doen weet ik nog niet, 't idee komt vanzelf.
Ik houd van de warmte die ik in een kerk soms
vind. Ik geniet tamelijk van het eeuwenoude
verhaal van het geboren Kerstkind.
Ook radio en t.v. kunnen me amuseren, zodat
ik niet van álles hoef te ontberen.
Ach, ik ben bepaald niet de enige die er zo voor staat.
Het met mezelf wel léuk hebben is iets dat dan volstaat!

— Dakoyria