Voor mijn lieve kind gedicht: ‘Groot zijn de krokodillentranen’

Ik kijk naar je slapend op mijn borst
Je oogjes gesloten, je mondje half open
Je bent nog zo klein en teer
Je bent alles waar ik op mocht hopen
Plots word je wakker en kijkt me aan
Je oogjes nog wazig, je lijfje zo zacht
Ga nog maar slapen schat, mama houdt de wacht
Daar gaan je oogjes weer zachtje toe
Want mama, ik ben toch nog zo moe
En als ik op je neerkijk mijn lieve meid
Denk ik wat hou ik van je, nu en altijd

— Diana Kats

Wanneer een baby'tje ontdekt
dat het handjes heeft
dat elk klein vingertje
van pink tot duim beweegt
dan is het een wonder wat hij ziet
een mooier stukje speelgoed is er voor hem niet
verbaasde ogen, vrolijk kraaien
vingertjes omhoog, vingertjes omlaag
handjes in elkaar graaien
steeds opnieuw zo speels en blij
het mooiste spel van God op aarde
is dit handenspel voor mij

Drie jaar, hij zit daar al zoveel uren
daar in de zandbak in de zon
ik wou dat ik dat zelf nog kon
zo spelen, wat een avonturen...

Het kind maakt grappige figuren
maar ook een huis met een balkon
een taart, een poort, het pentagon
en machtige sculpturen

Het kind heeft tussen stukken hout
zichzelf een heerlijk land gebouwd
met goede zin en lekker zand

Ik ga erbij verdorie! Want.....
naar zandbakwet is welbeschouwd
in deze zandbak niemand oud

— ingezonden door Germaine van Gils

O wat fijn om klein te zijn
Klein verdrietje, grote pret
En als je moe bent lekker naar bed
Toch word je groter elke dag
Steeds meer dingen die je moet en mag
Vallen en opstaan, zo zal het gaan
Het geluk moet je zoeken
Als je het vindt, pak het aan!