Overlijdensgedichtje: ‘Er is niets dat moeilijker is’

Als je ouder wordt
en niet meer weet waar je bent
Als je mensen ziet
maar ze niet echt meer herkent
Als je toch blijft strijden
om bij ons te leven
Dan hopen wij
dat je nu de rust is gegeven

Soms
zou ik willen
dat gisteren
nooit voorbij ging
omdat vandaag
alles zo anders is

Wij zijn allemaal kinderen van ouders
maar plotseling ben je iemands kind niet meer
Geen grote brede schouders
waar vinden we de inhoud van het leven weer?
Dan denk je, we moeten het redden
we hebben een gezin en we hebben elkaar
Doodgaan hoort bij het leven
en dat is maar al te waar

Jij die altijd gaf
zonder iets terug te verwachten
Jij die er altijd was
om voor ons klaar te staan
Jij blijft altijd in ons voortbestaan
Ook al valt 't zwaar om
zonder jou door te gaan