Heel ver verscholen
achterin het riet
zit een heel klein puttertje
en zingt "vergeet mij niet!"
— ingezonden door Karin Kramer
Poëziealbumversjes – pagina 10
Dans als een vlinder door het leven
blijf anderen vreugde geven
wees zonnig en blij
denk ook nog eens aan mij
Met je glimmende snoet
O klein ...(naam).... zoet
met je glimmende snoet
je warm-lieve handjes
en kleedje met pandjes
Je popke lacht je toe
wees ervoor een lieve moe
zo schetste ik als een droom
het meisje met de pop zo schoon
Deze verzen zijn gedicht
aan mijn allerliefste nicht
mogen zij nog lang weerklinken
en nooit in d'eeuwigheid zinken
— ingezonden door mevrouw Vens
Mocht de wereld van papier zijn
en de zee van inkt
dan zou ik overal schrijven
hoe lief ik jou vind
— ingezonden door Lieke
Het leven is een reis
je weet niet waarheen
Soms reis je met iemand
soms reis je alleen
Maar waar je ook gaat
of waar je ook blijft
Denk soms nog even
aan degene die dit versje schrijft
— ingezonden door Caroline Kok
Als je later in je lege uren
In je album zit te turen
Denk dan eens aan die domoor
Die per ongeluk (expres hoor!)
Alleen maar voor de mop
Haar naam zet op z'n kop
De mensen waar je veel van houdt
sterren in een veld
De mensen die je echt vertrouwd
waar veiligheid nog telt
Geef dat veld veel water
en voedsel om te leven
Zodat die sterren later
heel veel licht gaan geven
Aan de stille waterkant
Zat een lief klein meisje
Te zingen als een sijsje
En als ik me niet vergis
Geloof ik dat het ....(naam).... is
In wel en wee
blijf tevree
en neem van mij
deze herinnering mee
Ik wens je al wat wenselijk is
een jongen die ordelijk is
niet te groot en niet te klein
maar voor jou goed zal zijn
Kinderogen zijn zo teder
Kinderogen zijn zo rein
Of ze lachen
Of ze wenen
'k Weet niet hoe ze 't mooiste zijn
Een versje is een apart geheel
Soms zegt het niets en soms heel veel
Meestal heb ik niets te zeggen
Maar soms moet je je grenzen verleggen
Daarom zeg ik nu heel snel
Lieve ...(naam).... jij redt het wel
Ik had op dit blad nog niets geschreven
toen er een spook mijn raam kwam binnen
zweven
Hij ging er met mijn pen vandoor
ik riep: "hè spook, dat mag niet hoor!"
Hij lachte me uit en begon te schrijven:
dat ...(naam)... heel gelukkig mag blijven
Eigenlijk ben ik het eens met dat spook
hij heeft toch gelijk, hè?
Dat vind jij toch ook?!
— ingezonden door Saskia Janssen
Vlindertje ga je de bloempjes kussen
Alle bloempjes van het land
Wil je niet even rusten
Even rusten op mijn hand
Over je vleugeltjes zal ik niet strijken
Ik doe je ook geen pijn
Ik wil alleen maar eventjes kijken
Net of we samen vriendjes zijn
Te goed, te braaf, te kattig
Te eerlijk, te oprecht
Is wat te veel van 't goede
Zoals dat "te" reeds zegt