Overlijdensgedicht: ‘Wij moeten eens scheiden’

Er zijn geen woorden voor een zieke
van wie je weet, hij redt het niet
Je streelt zijn wang, je ziet zijn ogen
je bent bevangen door verdriet
Toch ben je dankbaar voor z'n einde
dat na zoveel moedig strijden kwam
Omdat het niet alleen zijn leven
maar ook zijn lijden overnam

Er is nog zoveel niet gezegd
er is nog zó veel doodgezwegen
Weggestopt en opgekropt
stil gesust en zoet gekust
afgeschoven, weggewoven
Zoveel waarheid nog ontdoken
zoveel nog niét uitgesproken
en het heeft zo voor de hand gelegen
Zoveel grond nog niet ontgonnen
zoveel plannen niet begonnen
vragen die geen antwoord kregen
Wel gedacht maar niet verteld
afgewacht en uitgesteld
doorgeschoven, weggewoven...

— Paul van Vliet

Onvoorstelbaar hoe jij je ziekte droeg
nooit klaagde en nooit vroeg
Toch nam deze strijd je volledig in beslag
en namen wij afscheid van je, elke dag
Tot onze spijt kwam er geen wonder
moeder, bedankt... voor ons blijf je heel
bijzonder

Voor Chiara Ann

Lief klein meisje, maak je niet druk
de tijd met jou samen bracht ons veel geluk

Lief klein meisje, omdat woorden nu niet
gemakkelijk zijn
zullen je foto's voor ons spreken en troost
geven bij deze pijn

Lief klein meisje, nog even en dan mag je
lekker gaan slapen
engeltjes nemen je mee en zullen over je
waken

Lief klein meisje, gebruik nu je vleugeltjes en
vlieg naar het licht
dag lief klein meisje, bedankt voor de glimlach
op je lieve gezicht

— Raymond; ingezonden door Anja Bosch