Overlijdensgedichtje: ‘Ieder moment ging je een stap verder ’
Ieder moment ging je een stap verder naar het
einde
Elke dag werd je kracht kleiner
Maar als je lichaam niet meer wil
Sterf je vanzelf en wordt het stil
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Past hierbij — meer overlijden & rouw
Aan het einde van een leven van werken en
zorgen
zich in alle tijd bij God wetende geborgen
Viel het licht weg en werd zorgen wachten
onrustig, bezorgd, met afnemende krachten
Tot het eind heeft hij steeds aan ons gedacht
zo heeft hij zijn leven in liefde en zorgen
volbracht
Twee handen aan een ragdun touw
de dunne draad des levens
daaraan had jij je vastgeklemd
hopend, wachtend en onwetend
Hopend dat het goed zou gaan
vechtend voor je leven
onwetend dat de tand des tijds
je touw had doorgevreten
Toen kwam je eind, je touwtje brak
het einde van het bestaan
en ben je stilletjes, maar trots
naar ma op weg gegaan
Als ik dood ben, treur dan niet
ik ben niet echt dood, moet je weten
het is mijn lichaam dat ik achterliet
dood ben ik pas als je mij bent vergeten