Overlijdensgedichtje: ‘Haar sterven is zo moeilijk te verwerken’

Er is zoveel te vragen
Er is zoveel verdriet
Het leed der wereld dragen
Kan ik als mens toch niet

Nu moet ik verder zonder jou
Je stem zal ik nooit meer horen
Nooit meer je armen om mij heen
Ik voel mij hopeloos alleen
De mooiste herinnering zal zijn
Mijn leven met jou, dat was fijn

Een ziel vol liefde en goede gaven
ligt hier nu stil en zacht begraven

— ingezonden door Katrien

Met jouw handjes in de onze
sliep je eeuwig in

Met jouw wangetjes tegen de onze
geen einde, geen begin

Soms is het beter iets moois te verliezen
Beter verliezen,
dan dat je het nooit hebt gehad