Overlijdensgedichtje: ‘Haar sterven is zo moeilijk te verwerken’

Wakker worden naast jou
met je slapen in het grote bed
samen eten aan tafel
koffie drinken, vers gezet
wandelen op een middag
samen aan de afwas staan
jou een boek zien lezen
jou zien komen of zien gaan
jou horen zingen, fluiten
ergens in of om het huis
met jou praten
nooit meer kom je thuis

Twee in elkaar gesloten handen
het is altijd een geheim
het kan heel persoonlijk wezen
het kan ook een beginnen zijn
Het kan een troost zijn, medeleven
het kan een steun zijn, woordeloos
het kan ook een afscheid wezen
voor altijd, meedogenloos
Maar wat die handdruk ook betekent
wat het dan ook wezen mag
het geheim ligt tussen deez' twee handen
een troost, een steun, een groet, een lach

Het laatste blad valt van de tak
Er zal geen nieuw meer groeien
De tak sterft af, niet al het blad
En nimmer zal hij meer bloeien

Bloemen voor jou

Telkens ga ik naar jouw plekje
zo'n twintig meter achter het hekje
waar jij te rusten werd gelegd

Steeds weer die pijn om jou
verdriet dat nooit zal tanen
want de weg naar jouw graf
is geplaveid met tranen

En daarom zet ik bloemen neer
steeds opnieuw en telkens weer
ik kan het nog altijd niet geloven
maar hier.... zie ik jou nooit weer

— ingezonden door Heidi Geys