Overlijdensgedichtje: ‘Het leven is als een kaars’

Ik heb vannacht een ster uitgezocht
voor mijn opa die moest gaan
Een ster voor iemand zó bijzonder
dat hij eigenlijk alleen moest staan
Nu kijk ik naar de sterren
en huil ik naar de maan
Dan straalt daar weer die éne ster
dus is mijn opa eigenlijk nooit weggegaan

Een sterretje aan de hemel is verlicht
Het sterretje is alleen op jou gericht
Heb je pijn of verdriet
Kijk dan naar boven, want verdwijnen doe ik
niet
Ik fonkel je 's avonds tegemoet en geef
je voor het slapen gaan een lieve groet

— ingezonden door Wilma Kuipers

Er dansten
sterretjes
in je ogen

er was een glimlach
om je mond

ik merkte niets
van het duister
dat je overviel

van de pijn
waartegen je vocht
en nooit opgaf

en dan
een punt,
gedaan

de sterren
in je ogen
hebben je
naar de hemel
laten gaan

Al voor je geboorte was je dood
nog veilig geborgen in je moeders schoot
Bijna de volle tijd had je volbracht
maar tevergeefs hebben we op je gewacht
We hadden zoveel voor met je prille leven
en je nog zoveel liefde willen geven
Het mocht niet zo zijn, waarom zullen we nooit
weten
we kende je nog niet, maar zullen je nooit
vergeten
Eerst bracht je geluk, nu een vreselijke pijn
maar we houden van je en je zult altijd in onze
gedachten zijn