Overlijdensgedichtje: ‘Leven is:’

Hier staan we dan allemaal samen op jouw
eindstation
wachtend op de trein waarmee je terug zal
keren
maar we beseffen steeds meer en meer
dat dat nooit zal gebeuren
met pijn in ons hart
en duizenden mooie herinneringen
moeten we je laten gaan
maar weet dat je in ons hart
altijd blijft voortbestaan

Deze Kerst zal er aan de hemel
een nieuwe ster voor ons staan
Zo klein, zo schitterend
en zo ver bij ons vandaan

Maar dichtbij lijkt zij
als ze haar stralen stralen laat
stralen zal zij op onze harten
als het eventjes niet meer gaat

Dan kijkt zij liefdevol op ons neer
en fluistert zacht, ik heb het goed
en dan... dan gaat het weer
zo geeft zij ons weer moed

— Heidi den Dopper

Daar ga je dan
zul je nog even omkijken
zul je nog even dag zwaaien
zul je ons later nog herinneren?

Daar ga je dan
je zult het leven van de engeltjes verrijken
je zult de hele dag dansen en draaien
je zult spelen met andere kinderen

Daar ga je dan Jurre en nooit zal jouw naam meer hetzelfde klinken

— ingezonden door Monique Versteegh

We hebben je een naam gegeven
omdat je voor ons hebt bestáán
Hoewel je niet bij ons kon leven
en we je moesten laten gaan
Niemand lijkt te willen weten
hoe jij voortleeft in ons hart
Het makkelijkst lijkt het te vergeten
te denken aan een nieuwe start
Wij willen niet opnieuw beginnen
vérder gaan, dat moeten wij
En in ons hart, diep van binnen
leeft onze Robyn; zo heet jij!

— Linda van Leeuwen, ter nagedachtenis aan Robyn