Overlijdensgedichtje: ‘Leven is:’

Gods handen spelen in op ieder nieuw begin
Geen ander die ons draagt

— ingezonden door Fam. Van der Klok

Heer, sla Uw armen even om mij heen
Ik ben verdrietig, mateloos alleen
Want wie ik liefhad, die ging van mij heen

Ik smeek U: wilt U naar mij luisteren, Heer
Ik zie geen uitweg en mijn hart doet zeer
Want wie ik liefhad, hoort mij nu niet meer

Vind ik ooit weer de rust die het geluk mij gaf?
Heer, buig U over mij en droog mijn tranen af
Want wie ik liefhad, ligt in een koud graf

Heer, geef mij alstublieft een beetje licht
Want donker is de nacht en loodzwaar zijn
gewicht
Hij die ik liefhad, sloot zijn ogen dicht

Heer, ik wil vluchten uit het hier en nu
Want alles lijkt zo zinloos, klinkt zo cru
En wie ik liefhad, is voorgoed bij U

Zegt U nu: "Zet je voeten in Mijn spoor
Ik zal je ondersteunen, kind, vecht dóór
Want wie je liefhad, ging je enkel vóór..."

Twee in elkaar gesloten handen
het is altijd een geheim
het kan heel persoonlijk wezen
het kan ook een beginnen zijn
Het kan een troost zijn, medeleven
het kan een steun zijn, woordeloos
het kan ook een afscheid wezen
voor altijd, meedogenloos
Maar wat die handdruk ook betekent
wat het dan ook wezen mag
het geheim ligt tussen deez' twee handen
een troost, een steun, een groet, een lach

Hij nam het leven zoals het kwam
Zat nooit bij de pakken neer
Zorgde voor de vrolijke noot
Nu is hij er niet meer