Overlijdensgedichtje: ‘Leven is:’

Een jaar, waar is het gebleven
Zonder jou is het zo moeilijk om verder te
leven
Ineens verdween je achter de horizon, uit het
zicht
Lieve Bert, je bent voor altijd in mijn hart, altijd bij me, heel dicht

Maar als het waar is dat door grote dromen
Het zwaarst verlangen over wordt gebracht
Tot op de verste ster, dan zal ik komen
Dan zal ik komen, iedere nacht

In licht of duisternis
geschreven of gesproken
wat liefde was
dat is en blijft onafgebroken

Bij dag en nacht, bij zacht of luid
zoals de dichters schrijven
de zon gaat onder
maar niet uit

Zo zal je altijd bij ons blijven

Ik zit hier op mijn wolkje heel tevree
En kijk vol blijdschap naar benee
Want papa en mama kennen weer het geluk
Van de geboorte van een kleine uk

— ingezonden door Monique Hogeland