Overlijdensgedichtje: ‘Laat me even’

Niemand zal ooit weten
hoe graag we haar gezien hebben
Niemand zal ooit beseffen
hoeveel pijn we hebben
Niemand zal ooit ondervinden
hoeveel we haar zullen missen
Niemand zal ooit begrijpen
welke rol ze speelde in ons leven
Maar iedereen zal weten dat ze nooit écht dood
is
Altijd zullen we haar meedragen in ons hart
Nooit zullen we er ook maar aan denken om haar
te vergeten!

Wij zijn allemaal kinderen van ouders
maar plotseling ben je iemands kind niet meer
Geen grote brede schouders
waar vinden we de inhoud van het leven weer?
Dan denk je, we moeten het redden
we hebben een gezin en we hebben elkaar
Doodgaan hoort bij het leven
en dat is maar al te waar

Wij houden zoveel van haar
maar zij is weggevlogen
Naar wie.....?
Naar God die haar zo graag zag
Het is God alleen die haar hebben mag

Waar jij nu bent
daar vind je geen dingen
je bent in het land
van gedachten en dromen
waar engelen
vredesliedjes zingen
die mensen op aarde
nog niet kunnen horen
maar jij bent nu al
voor vrede geboren