Overlijdensgedichtje: ‘Laat me even’
Laat me even
even alleen
met de stilte
stilte om me heen
't verdriet neemt de zee
hopelijk eens met zich mee
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
Bezige handen en een sterke wil
vielen na een bewogen leven stil
Dit sterretje mocht de aarde niet halen
Mocht niet op de aarde stralen
Dit sterretje zal voor altijd aan de hemel
twinkelen
— Femke Russchenberg
Waarom ben je nu niet meer in mijn leven
ik had jou nog zoveel willen geven
nu kan ik alleen nog maar dromen
over de dingen die nog hadden kunnen komen
Ik hoor in gedachten nog jouw stem
de stem waar ik zoveel van hield
ik had nog zoveel willen zeggen
zoveel aan jou uit willen leggen
Je zal er nooit meer zijn voor mij
en ja... dat doet zo'n pijn
ik mis je stem, ik mis je lach
nooit zal ik vergeten
hoe lief jij voor mij was
— Ria Schut-Diks
Het was te kort
Maar in de grote eeuwigheid
Is zelfs een leven lang
Nog een momentopname
— ingezonden door Gerie van de Vlekkert