Overlijdensgedichtje: ‘Kleine, fijne dingen’

Aan het einde van een leven van werken en
zorgen
zich in alle tijd bij God wetende geborgen
Viel het licht weg en werd zorgen wachten
onrustig, bezorgd, met afnemende krachten
Tot het eind heeft hij steeds aan ons gedacht
zo heeft hij zijn leven in liefde en zorgen
volbracht

Jij werd snel geboren
en iedereen moest het horen
Jij was heel klein en zacht
maar van binnen was je anders dan verwacht
Al snel liet jij je eten staan
je was ziek en zijn we naar het ziekenhuis
gegaan
Toen kregen we te horen
Wessel kan niet echt oud worden
Je hartje was niet sterk genoeg
het is niet eerlijk, je bent te jong, dit is te
vroeg
Je had nog zoveel om voor te leven
je wilde nog zoveel liefde geven
Nu is echter je tijd gekomen
je mag niet meer bij ons wonen
Jij bent nu de mooiste ster
ons engeltje heel ver
Maar je zal altijd bij ons zijn
zo zonder jou, dat doet zo'n pijn

— Jeanette van der Meer

"De herinnering is het "Paradijs"
waaruit niemand verjaagt kan worden"

— Hans van den Berg

Soms zijn woorden overbodig
en is zwijgzaamheid gepast
aanwezig zijn is niet nodig
want wat je lief hebt houd je vast