Overlijdensgedicht: ‘Soms hoor ik praten’

De vlinders zijn gevlogen
Zij zijn weer eindelijk thuis
Ver voorbij de regenbogen
passeerden zij die "sluis"
Die "sluis" tussen de hemel en de aarde
daar zweefden zij samen doorheen
Dat heeft zoveel waarde
zij zijn nooit meer alleen

Beetje bij beetje moesten we je verlaten
We konden uiteindelijk niet meer met je
praten
Die blik, die stilte, dat deed vaak zeer
De mama van vroeger was je niet meer
We zagen heel goed je stille verdriet
Maar helpen konden we je niet

Eens waren er voetjes
die schopten
en beentjes die trapten in mij

Eens waren er handjes
die klopten
maar dat is voor altijd voorbij

Toen ik vanaf een wolk naar beneden zat te
staren
zag ik dat mijn mama een kindje ging baren
Dat ik erg blij en toch ook verdrietig ben
is omdat ik mijn zusje niet ken
Maar ondanks dat ben ik in de hemel in mijn
schik
want het eerste kindje van papa en mama blijf
ik