Overlijdensgedichtje: ‘Als een mens zijn wij zo klein’
Als een mens zijn wij zo klein, zo nietig
En u, u had een hart van goud
Wij zijn droevig en verdrietig
U was een mens waar iedereen van houdt
Toch zijn wij dankbaar
Dat u een deel was van ons leven
U blijft in onze harten geschreven
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
Hij blijft geborgen in onze herinnering
geworteld in ons bestaan
Wij hebben diepe bewondering
voor al wat hij voor ons heeft gedaan
Misschien zijn het je verloren woorden
Misschien wel je verloren stem
Ik zal het nooit te weten komen
Ik mis je mijn lieve opa
Wees gerust
je weet het van tevoren
Blijheid wordt
uit droefenis geboren
En uit het zand
ontspringt de heldere bron
In elke regendruppel
zit een vonkje zon
Klokslag twaalf, weer een nieuwjaar
Een toast, een kus, de beste wensen
Naar buiten, vuurwerk kijken
Het liefst doen we dat met elkaar
Maar soms loopt het uit de hand
paniek, chaos, mijn God er is brand
Plezier veranderd in een drama
er heerst verslagenheid in ons land
Vreugde werd verdriet
Voorspoed werd rampzalig
Een sterretje een brand
In de kerk klinkt een afscheidslied
— Coby Kroone