Overlijdensgedichtje: ‘Mijn lieve schat’

Zoveel moed getoond
zo intens gestreden
niet eens voor zichzelf
liefde was haar reden

Rozen als afscheid, rozen vol rouw
rozen vol liefde, enkel voor jou
Je laatste rozen
zorgvuldig uitgekozen
Als blijk van dank voor jouw bestaan
waarin wij een eindje mee mochten gaan

Wie nooit heeft geleden
heeft nimmer geleefd
Wie zich nooit vergiste
heeft nimmer gestreefd
Wie nooit heeft geweend
heeft geen vreugd als hij lacht
Wie nooit heeft getwijfeld
heeft nooit ernstig gedacht

Ik zie de bomen vol bloesempracht
de schapen grazend in de wei
Ik voel de zon in al zijn kracht
en ik weet: dit gaat nooit voorbij

Daar, tussen de bomen van mijn bloesemlaan
word ik geroepen, ik moet nu gaan
Met de vogels vlieg ik mee tot achter de
horizon
terug, terug naar waar het allemaal begon