Overlijdensgedichtje: ‘Zij, de sterke schakel in ons leven’

Verdriet is als de golven
van een verraderlijke zee
soms, als je denkt te kunnen zwemmen
sleept alweer een golf je mee
Er zijn wel betere momenten
dan denk je, ik heb weer kracht
je moet toch verder leven?
maar dan voel je weer die macht
die radeloosheid heet
die trekt je in een diepte
waarvan geen ander weet
Want zij die naast je leven
zien slechts wat zij zelf wensen
dat je doorzwemt en het wel redt
als de meeste andere mensen
Verdriet is als de golven
van een verraderlijke zee
vaak wil je niet meer zwemmen
maar, het sleept je net niet mee

Wakker geschud
weg wensdromen
weg is de hoop
op een eeuwig samenzijn

Alleen loop ik
verder wil ik
vechten zal ik

Ik zal mijn weg lopen
al weet ik niet waarheen
en hoever nog

Rechtdoor of linksaf
moedig maar wankel
ga ik stap voor stap
de weg die voor mij
is uitgestippeld

— ingezonden door Angela Boonstoppel

Lieve ma en oma, je was zo dapper
maar het ging niet meer
Je was zo moe en legde je hoofd neer
De lichtjes waar je zo van hield
zijn nu vast altijd om je heen
Je opgewekte karakter zullen we allemaal
missen
want je laat ons nu alleen

Voor hem een verlossing
Voor anderen verdriet
Hij wilde wel vechten
Maar de kracht was er niet

— ingezonden door Maria Martinez