Overlijdensgedichtje: ‘Er is niet veel te zeggen’

Sterven aan het oude vertrouwde
het vraagt soms zoveel moed
het verleden is zo krachtig
mij soms te machtig
de kunst van het loslaten
versta ik nog niet goed

Ze zeggen: het gaat wel over
Ze zeggen: het slijt wel
Niet teveel achterom kijken
Maar weten zij veel?

Ik wil verdrietig zijn
omdat ik zoveel om je gaf
Ik voel die ondraaglijke pijn
wat is de toekomst zonder jouw lach

Het leven gaat verder, zeggen ze
Denk aan je toekomst, zeggen ze
Niet teveel achterom kijken
Weten zij veel?

Ik wil verdrietig zijn
omdat ik een leegte voel
Die ondraaglijke pijn
een toekomst zonder doel

— Irene

Pijn en verdriet
ik had je zoveel willen geven
ik had zoveel om voor te leven
het mocht niet zo zijn
ik moest je laten gaan
waarom? is de vraag
ik wilde je zo graag
ik moet verder
maar hoe doe je dat
zoveel pijn en verdriet
achter blijvend met niets
het leven gaat door
is wat ik hoor
maar waarom voel ik dat niet zo
alles staat voor mij stil
dit is niet wat ik wil

Voor Evi

Als uit een toverdoos ontstaan
kondigde jij je leven aan
Heel even werd je werkelijkheid
nu neem ik afscheid
voor altijd
Dag droom
dag lieve droom

— Sonja