Overlijdensgedichtje: ‘Jullie moeten nu samen’

Troost
Je kunt niet leven zonder troost!
Troost bestaat niet in een vloed van woorden
Troost is als een milde zalf op een diepe wond
Troost is als een onverwachte oase in een
grote woestijn
die je weer doet geloven in het leven
Troost is als een zachte hand op je hoofd die je
tot rust brengt
Troost is als een zacht gelaat vlakbij van
iemand die je tranen begrijpt, die luistert naar
je gemarteld hart
Die bij je blijft in je angsten, je vertwijfeling
en die je een paar sterren laat zien

Leeg is opeens je bed
De strijd is gestreden
Verlost van alle pijn
Die je hebt geleden

Papa, jij was zo mooi als de zon
Ik dacht dat je nooit sterven kon
Waarom was je zo moe?
Kom ik ooit nog naar je toe?
We vinden je zo lief
Daarom deze brief
Het kwam zo onverwacht
Papa, je had zoveel kracht

— Tom van Thienen

Voor Willemijn

Soms valt er een klein engeltje op aarde
zo schitterend, zo zuiver en zo klein
Soms valt er een klein engeltje op aarde
wat prachtig dat een engeltje even bij ons
mocht zijn

— ingezonden door Margo