Overlijdensgedicht: ‘Voor ik mijn ogen heb gesloten’

Rust nu maar uit
Je bent bevrijd uit je lijden
Maar ach, wat is het zwaar
Van jou te moeten scheiden

Duizend woorden zijn te weinig
om te zeggen hoe je was
Duizend woorden zijn te weinig
voor de omvang van de wanhoop
toen je lichaam niet genas
Duizend woorden zijn te weinig
voor de grootte van jouw moed
vanaf het begin tot aan je afscheidsgroet

Als een mens zijn wij zo klein, zo nietig
En u, u had een hart van goud
Wij zijn droevig en verdrietig
U was een mens waar iedereen van houdt
Toch zijn wij dankbaar
Dat u een deel was van ons leven
U blijft in onze harten geschreven

Jouw koers bracht ons over de hele wereld
De mooiste haven die je ons hebt gegeven heet
thuis
Gelukkig heb je ons geleerd zelf te navigeren
En nu geef jij het roer uit handen