Overlijdensgedicht: ‘Je bent er niet meer’

Je kruipt niet langer op het land
dansend gaan je vleugels
je landt in bloemen
en in licht
je schittert
wat een mooi gezicht
een bloem boven de heuvels

Je was zo mooi, veel te mooi om te leven
Want de engelen wilden je niet aan ons geven
We mochten je even zien, maar meer ook niet
Jou niet kunnen verzorgen doet ons veel
verdriet
Je bent onze zoon, onze tijger, onze engel
Maar waarom ben je nou niet onze Bengel
Waarom wou je niet huilen, konden wij je niet
horen
Je bent toch immers in deze wereld geboren
Te vroeg, maar dat mag tegenwoordig niet
baten
Toch ondanks alles, lieve zoon, heb jij ons
verlaten
Ik mis je zoveel, dat kan niemand weten
Maar onthoudt dit goed: ik zal jou nooit meer
vergeten

— Silvana van Beek

Heer, sla uw armen om mij heen
ik ben verdrietig, mateloos alleen
want wie ik liefhad ging van mij heen
de liefde heeft niet het hoogste
maar wel het laatste woord

Bevoorrecht waren wij
om met jou het leven te mogen delen
De herinnering aan jouw goedheid en liefde
kan onze huidige wond helen