Overlijdensgedichtje: ‘De poort naar volwassenheid’
De poort naar volwassenheid
stond voor hem open
het heeft niet zo mogen zijn
zijn blauwe ogen voorgoed gesloten
dit doet zo'n pijn
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer overlijden & rouw gedichten
Een jaar van vallen en opstaan
Een jaar van hard en stil verdriet
Een jaar van weten wat pijn is
Een jaar van eeuwig gemis
Mama, Geruisloos loop je met me mee
mijn schaduw deelt zich steeds in twee
je hand stuurt teder mijn gebaar
zo omarmen wij elkaar
Je glimlach prikkelt als ik praat
je ogen kleuren mijn gelaat
ik word je steeds opnieuw gewaar
zo verwarmen wij elkaar
Zo heerlijk in elkaar verward
zo machtig slaat ons dubbel hart
je staat ook nu weer naast me klaar
zo bewaren wij elkaar
— ingezonden door Roxan
Ieder moment ging je een stap verder naar het
einde
Elke dag werd je kracht kleiner
Maar als je lichaam niet meer wil
Sterf je vanzelf en wordt het stil
Zo kostbaar
is het ongeboren kind
Als een schat
koester je het jonge leven
Ontroostbaar ben je
als het niet van de dood wint
Je had het zo graag alles willen geven