Kerstgedicht: ‘Tijd van vrede en van lichtjes’

Winterstilte

Een witte spray ligt overal gespreid op 's werelds akker

'T is hier even stil als in het loofbos waar ik alleen het ruisen van de wind
hoor die tussen de bladeren van de bomen speelt

De winterstilte is het vallen van de sneeuw die alle landschappen bedekt
met een witte laag van donzige vlokjes die uit de lucht komen gedwarreld

— Red Angel

Ik wens je...

ik wens je
Een vrolijk eind.
Een goed begin.
En een jaar heel
naar je zin!

Een koude witte kerst

zacht zingt
het jingle bells
door dennengeur uit
stenen met een ecokeur

de natuur
is niet belazerd
de kluit krijgt
regelmatig water

geen kaarsen
in de boom maar
licht gesluierd
met groene stroom

een stal
met dubbel glas
spuitbussneeuw
zonder gevaarlijk gas

een koude witte kerst
die ons nog lang zal heugen
alleen de co2 uitstoot gaat
deze dagen echt niet deugen

— Wil Melker

De stilte van de kerstnacht

Maria, het jonge meisje,
pas het Kind gebaard
overdenkt
wat ze destijds
in haar hart
heeft bewaard,
de woorden van de engel
en van Elisabeth,
haar liefde voor Jozef,
zijn trefzekere tred.

Hoor, er komen herders
vol eerbied en ontzag,
vertellen de geliefden
wat hen hier heeft gebracht,
hoe engelen verschenen
in het donker van de nacht.

In de stilte van die nacht
overdenkt moeder Maria,
jubelen herders
op hun terugweg
naar het veld,
lovend, prijzend,
stralend van verre
hebben ze ieder
hun vreugde verteld.

In de stilte
van de kerstnacht
overdenk ook ik en vind
door de woorden van Lucas
't verlossende Kind.

— Coby Poelman - Duisterwinkel