Kerstgedicht: ‘O kleine kerstboom’
O kleine boom, jouw sparrenbos is hier zo ver vandaan.
Jij wist niet dat je op een dag bij ons in huis zou staan.
Jij dacht alleen aan sparrenappels en aan zonneschijn,
maar het licht dat hier gaat branden, zal van kaarsen zijn.
En de slingers en de ballen zullen glanzen, dag en nacht.
En als alle mensen slapen dan hou ik bij jou de wacht.
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer kerst gedichten
Tijdens kerstmis lag een meisje
te kleumen in de wintersneeuw.
Het gebeurde lang geleden,
zeker langer dan een eeuw.
Zij warmde zich aan zwavelstokjes
in die ijzig koude nacht.
Droomde van een prachtig kerstfeest,
niemand die toen aan haar dacht.
Ook nu zwerven er nog kinderen.
Zwavelstokjes verkopen ze niet,
maar ze zijn net zo ontredderd,
vaak verteerd door zwaar verdriet.
Handel volgens de kerstgedachte.
Wees barmhartig, wees kordaat.
Schenk een gedeelte van uw rijkdom
aan deze kinderen van de straat.
Vrolijk kerstfeest
wensen we toe
vanuit ons hart
en toch doet het soms pijn
we denken aan eenzame mensen
mensen met verdriet en ziekte
daklozen die in de verte kerstliederen
horen en met wazige ogen
niet kunnen dromen
van een Kerstfeest
laat dit even in onze gedachten
We vieren samen kerstfeest
als één grote familie
en reiken elkaar de hand
al is het moeilijk in deze tijd
rond de kerstboom is
het een mooie sfeer
vriendschap licht en liefde
dat houd ons samen
laat Kerstmis ons hart openen
en liefde en genegenheid brengen
wij zijn samen en wensen U van harte
een vrolijk Kerstfeest toe
Kerstmis vroeger bij ons thuis,
mijn hart vol weemoed en verlangen,
met z'n allen kort bij 't fornuis,
de kerstboom helemaal vol gehangen.
Liedjes klonken als een engelenkoor,
het stalletje heel zacht verlicht,
en tussen de dennentakjes door,
kwamen de drie koningen al in zicht.
Kerstmis gaf je toch een speciaal gevoel,
vandaag kun je dat niet zo intens beleven,
veel mensen weten wel wat ik bedoel,
de toekomst zal nu eenmaal anders leven.
Met een sneltreinvaart door de dagen heen,
mensen zijn druk bezig, tegelijk met vele dingen,
alleen de eenzame blijven weer alleen,
zij hebben wel tijd maar niemand om mee te zingen.
En in een tijd van jachten en jagen,
kijk je anders tegen de wereld aan,
kunnen mensen elkaar nog wel verdragen,
of moet ieder voor z'n eigen gaan.
Het vieren van kerst, zo zijn mijn gedachten,
moet altijd blijven, in elk gezin,
dit zal het harde in het leven verzachten,
dan krijgt men er weer vertrouwen in.
Laat daarom nu gerust een kaarsje branden,
voor ieder mens een goeie reden,
wat geldt voor hier en in alle landen,
Kerstmis, dat is echt een feest van vrede.
Is er nog plaats?
Hij is de Weg,
die leidt langs Bethlehem,
de Waarheid,
is er al plaats voor Hem?
het Leven,
na Zijn plaatsvervangend lijden
gaat Hij de Zijnen
plaats bereiden.
Stel dat je als Jozef
met je hoogzwangere vrouw
verwachtingsvol
op zoek bent
naar een veilig
onderkomen
word je dan
ook graag bij de hand
genomen?
— Coby Poelman - Duisterwinkel