Kerstgedichtje: ‘Heel leuk die kerst’

Ik vond dit sterretje voor de deur
het had een glinsterende gele kleur
Dit sterretje van goud
is vast al duizend jaren oud
Ik pakte 't voorzichtig op en zei:
jullie krijgen met Kerstmis dit sterretje van
mij!

Sparrenboom, sparrenboom
groene takjes wonderschoon
In het bos zag ik je staan
toen had je geen lichtjes aan
één, twee, drie en vier
slingers overal
een engeltje daar, een klokje hier
vijf, zes, zeven, acht
mama steekt de kaarsjes aan
en wij zingen heel zacht

Kerst is het feest van het wonder
de mensen, ze kunnen niet zonder
Kerst is het feest van een ster
die ons mag raken
en licht van ons maken
Kerst is het feest
dat nog het meest gaat over jou
ook al denk je van niet
omdat je 't lichtje nog niet ziet
Sterren zijn kaarsen
kaarsen zijn sterren
die de donkerte verbreken
door in stil verlangen
een kaars te ontsteken

Dit is de nacht, dit is de stille nacht,
dit is de averechtse tijd
waarin de hemel zich verblijdt,
terwijl de aarde op een teken wacht.

Dat er al is, dat al gegeven is.
Het teken van de moede vrouw
die voortging en die baren zou
en die men wegschoof in de duisternis.

De hemel weet, alleen de hemel weet
dat vrede en welbehagen saam
reikhalzen naar een nieuwe naam.
De aarde is als vanouds voor niets gereed.

Al straalt de nacht, al straalt de heilige nacht
veel klaarder dan de zon vermag,
pas als het donker wordt bij dag,
zal op de aarde alles zijn volbracht.

— Jan-Arend de Wit