Kerstgedichtje: ‘Sterretjes twinkelen’

In het stalletje ligt het kindje Jesus heel stil
Omdat het slapen wil.
Het droomt over mooie kerstbomen
en over de velen mensen
die elkaar warmte,vrede en goeds toewensen.
Wij wensen jullie fijne kerstdagen toe.

Jozef zat stil te staren,
hij kon het niet verklaren.
Hoe kon het dat zijn lieve vrouw
zwanger was, ze was hem toch trouw?

In het lot schikken moest hij zich,
het kleine, onschuldige wicht
dat in haar schoot verborgen was,
Zou geboren worden alras.

Dan samen nog de reis ondernemen,
en zij was al zover henen,
ze liep toch reeds op alle dag
en zitten op een ezel! 't is wat men vermag.

Vele vragen die hem bezig hielden,
soms wist hij niet wat hem bezielde.
Weglopen van dat alles ging niet meer,
zijn gedachten gingen ?

Maria, vermoeid zag ze hem aan,
"Jozef we moeten verdergaan".
Bij de herbergen moet je kwartier gaan vragen,
het kind wordt te zwaar om nog te dragen.

Jozef, opschrikkend uit zijn gedachten,
moest een plaats vinden om te overnachten.
Het kindje kondigde zich al aan,
Maria die koest nu rusten gaan.

Ongerust en vol met zorgen,
keek hij op naar de dag van morgen.
Toen hij Maris in haar gezichtje keek,
zag zij van vermiedheid bleek.

Nergens kon hij onderdak vinden,
niet eens een plek om het ezeltje aan te binden, zodat ze even rusten konden,
het liep al tegen de morgenstonde.
Een man, vervult met mededogen,
keek Mariain haar ogen,
en wees Jozef de weg naar een stal.
"Opdat zij wat rusten zal."

Waren zij daar aangekomen,
engelenzang werd er vernomen.
Herders in de velden knielden neer,
en vonden het kindje teer,
slapend bij zijn moeder,
en Jozef was hun hoeder.
Toen hij hen daar beiden zo zag,
verscheen er op zijn gezicht een lach.

Het vertrouwen tussen Jozef en de Heer,
was er op dit moment alweer.
Zijn vrouw en zijn kindje zoet,
nu was ook voor Jozef alles goed.

Lichtfeest

Het is het feest van het licht
dat in ons allen schijnt
we zien kleuren in het gezicht
waardoor verdriet verdwijnt.

Het zijn de donkere dagen
die wij samen overwinnen
we kunnen elkaar vragen
weer opnieuw te beginnen.

Het is de tijd van stilte
maar ook van het denken
voorbij met de kilte
elkaar nu aandacht schenken!

— José van Rosmalen

De kinderen in de straat
zagen van jongs af aan
in de versierde erker
de wijzen uit het oosten,
de herders aan de zuidkant gaan
en op het westen stond de stal.

Het jonge paar,
beschenen door een kaars,
het rustte ergens
tussen wijzen en de herders

tot op kerstmorgen
alles was gewijzigd.
Dan waren Jozef en Maria,
herders en de wijzen
te vinden in en rond de stal,
het kindje Jezus
stralend in hun midden.

De kinderen in deze straat
werden vertrouwd
met het verhaal
van zoeken, vinden
en aanbidden.

— Coby Poelman - Duisterwinkel