Kerstgedichtje: ‘De lichtjes en de kaarsen gaan aan’

Als je alles op een rijtje zet,
dan is het heel leuk die kerst
Gezamenlijk bij de kerstboom zitten,
en vrolijk liedjes zingen.
Maar dat is niet voor iedereen zo,
want sommigen zijn alleen.

Tijdens kerstmis lag een meisje
te kleumen in de wintersneeuw.
Het gebeurde lang geleden,
zeker langer dan een eeuw.

Zij warmde zich aan zwavelstokjes
in die ijzig koude nacht.
Droomde van een prachtig kerstfeest,
niemand die toen aan haar dacht.

Ook nu zwerven er nog kinderen.
Zwavelstokjes verkopen ze niet,
maar ze zijn net zo ontredderd,
vaak verteerd door zwaar verdriet.

Handel volgens de kerstgedachte.
Wees barmhartig, wees kordaat.
Schenk een gedeelte van uw rijkdom
aan deze kinderen van de straat.

Herders hoeden slechts verwachten

de schapen
zijn geruimd
de velden leeg bij nachten

herders hoeden
slechts verwachten
want ze zijn uitgeteld

waar ooit
geboren worden
leidde tot nieuw leven

zijn slechts de figuranten
kribbe stal en stro gebleven spelers
zijn aan de destructie meegegeven

— Wil Melker

Het vlammende licht van een kaars wil ik zijn in deze heugelijke tijd
Die dansend van vreugde, de ene na de andere schaduw als
schimmige gedaante uitspreidt
Romantiek uit het niets te voorschijn tovert en sfeervolle trekken tekent op het gezicht
Harten en leven verwarmt en de fakkel in de duisternis
oplicht
Kaarslicht, een teken van vrede in ons duister bestaan
Een enkel vlammetje, dat al brandende en in harmonie over de aarde moet gaan

— Tonnie Folkeringa