Kerstgedicht: ‘De kerststal is af’

Met Kerstmis doe je kaarsjes aan
laat je niemand buiten staan
Kom erbij, we vieren feest
't is nog nooit zo mooi geweest
Voor iedereen is er lekker eten
en gezelligheid moet je weten
Iemand vertelt een kerstverhaal
en we zingen allemaal

Een witte laag op de stoep,
Ik dacht eerst: wat is dat voor troep?
Ik zag kinderen sneeuwballen gooien,
Het is koud en kan snel ontdooien.
Ik kwam er achter het is sneeuw!

Dat is wat ik op mijn kerstdag wil,
Een mooie witte kerst,
Dan is mijn dag het best.
Ik moet me goed bedekken tegen de kou,
Nu dacht ik stiekem was ik maar bij jou.

Kerst is een mooi geschenk,
Die ik jou ook van harte schenk,
Ook al was je soms een klier,
Meschien doet je dit wel plezier.
Als jij van mij een kerstkaart mag ontvangen,

Iedereen nam afscheid van mekaar,
We moesten mekaar verlaten,
Ik hoop dat ik ze volgend jaar weer allemaal zie,
Dan heb ik veel plezier,
Als iedereen weer terug op school komt,
En niemand iets mag overkomen,
Dan zal ik volgend jaar weer:
Met een glimlach binnen in de school komen.

Moe en versleten,
vertrapt en vergeten.

Zonder dat hij ook maar iets verwacht,
is Kerstmis opnieuw voor hem zo donker als de nacht.

Vroeger was Kerstmis een feest,
hoeveel jaar geleden was dat dan geweest ?

De tijd heeft niet stil gestaan,
zijn nare werkelijkheid is gewoon verder gegaan.

Voor hem heeft Kerstmis zijn waarde verloren,
niet dat het zijn leven zou verstoren,

zijn leven is al langzaam uitgeroeid, bijna totaal vergaan,
zelfs al zal Kerstmis deze keer nog wel voor hem bestaan.

De zwartste dagen van zijn leven,
zo zou hij Kerstmis hebben beschreven.

Maar Kerstmis hoeft niet meer.
Het was zijn laatste keer.

Het kerstpanorama

zacht zoekt
de vlam rust
van de kaars
die ik heb aangestoken

op de achtergrond
brengt stille nacht
in gospeluitvoering
herinneringen naar boven

het kerstpanorama
ontrolt zich met
boom kerststal
herders en schapen

ik zie de ster
zoals ieder jaar
weer helderder
met hoop op vrede

die boodschap
door velen gedragen
ook ik was over twee dagen
weer mijn handen in schuld

— Wil Melker