Kerstgedicht: ‘Tatty’
2 tweelingzusjes zagen sneeuw uit wolken.
Ze zeiden tegen de familie: Het is nu echte kerst!
Kinderen, kom hier! Maken jullie dit cadeau open zei Oma.
Ze maakten het cadeau open en zagen een schattige puppy met een kerstmuts. De meiden zeiden tegen Oma: Dank je wel voor deze schattige kersthondje! Ze gaven Oma kusjes.
De meiden spelen met een kersthondje.
Ze noemen hun hondje: Tatty
— Colinda
Vind je dit gedicht mooi? Geef het een hartje.
Meer kerst gedichten
Het is vredig en stil
dan ineens beieren klokken door de nacht
Na vele eeuwen vieren we
dat Gods zoon werd verwacht
In het stalletje ligt het kindje Jesus heel stil
Omdat het slapen wil.
Het droomt over mooie kerstbomen
en over de velen mensen
die elkaar warmte,vrede en goeds toewensen.
Wij wensen jullie fijne kerstdagen toe.
’t Is kerstmis overal.
Iedereen wil vrede bovenal.
Wij dromen onze dromen,
Bij mooi versierde bomen.
‘k Heb het mooiste kerstpakje gevonden.
Er is een rode strik rond gebonden.
Mijn droom wordt waargemaakt.
Mijn geschenk is buitengewoon volmaakt!
De Hemelse Vader zag een groot verdriet,
daarom dat Hij zijn prachtig paleis verliet.
Hij daalde van boven neer.
Zo werd Hij een klein Kindeke teer.
Geboren in een stal kwam Hij arm op d’ aard,
daardoor werd ik rijk en heel veel waard.
Nu is ’t nooit meer donker in mijn hart,
want Hij geeft veel licht en troost voor mijn smart.
Uit dank wil ik U nu verhogen en eren mijn Heer,
want bij mij vindt U plaats in mijn ziel steeds weer.
Van blijdschap zongen de engelen een lied in koor,
maar een nieuw gedicht draag ik mijn Heiland voor.
Maria droeg het Kerstkind onder haar hart,
U zette haar, maar ook ieder die Jezus gelooft, apart.
U brengt nu verlossing en maakt alles weer goed,
voor wie tot Hem komt en zich wast in Zijn bloed.
Koningen schonken U een kostbare gift, doch mijn naam staat voor eeuwig in Uw Hand gegrift! Nu geef ik mijn lichaam aan Hem tot woning,
Want spoedig verwacht ik Hem terug als mijn Koning.
— Maria Segers
De stilte van de kerstnacht
Maria, het jonge meisje,
pas het Kind gebaard
overdenkt
wat ze destijds
in haar hart
heeft bewaard,
de woorden van de engel
en van Elisabeth,
haar liefde voor Jozef,
zijn trefzekere tred.
Hoor, er komen herders
vol eerbied en ontzag,
vertellen de geliefden
wat hen hier heeft gebracht,
hoe engelen verschenen
in het donker van de nacht.
In de stilte van die nacht
overdenkt moeder Maria,
jubelen herders
op hun terugweg
naar het veld,
lovend, prijzend,
stralend van verre
hebben ze ieder
hun vreugde verteld.
In de stilte
van de kerstnacht
overdenk ook ik en vind
door de woorden van Lucas
't verlossende Kind.
— Coby Poelman - Duisterwinkel