Jij die zich gracieus voortbeweegt

Foei poes!
Wat moet ik,
toch met jou beginnen.......
je neemt mijn hele deken in beslag
Zodra je naar je eigen plaatsje moet,
draai jij ondeugend je kopje weg
en gaat rustig door met spinnen!

— Droomster

Zacht en klein;
Een prachtig rood bruine kleur;
Een vacht als goudbruine likeur.

Een sierlijke pluimstaart;
Wollig, fier recht omhoog, zo gewoon;
Springt hij op een tak in de boom.

Vlak voor mij op het pad
rent ook nummer twee;
Ze gaat met haar vriendje mee.

Razend snel en vrolijk
Rennen ze door het bos
Over het het pad en het zachte mos.

Klimmen kunnen ze als de beste,
Terwijl de zon schijnt
In het westen.

Men ziet ze bezig,
Heel handig met twee pootjes;
Daarmee eten ze hun dagelijkse portie nootjes.

Heel zacht en voorzichtig
Leg ik mijn eigen nootjes neer;
Wie weet, misschien komen ze dit keer.

Ik loop een stukje achteruit
en wacht tot dat ze beneden komen.
Ze stellen mij niet teleur en de buit wordt meegenomen.

Een schitterend schouwspel zo iets mee te maken.
twee eekhoorntjes in het bos
Die mijn nootjes kraken.

— Willem Bernardus Tijssen

lijkt het
of de wereld
niet meer draait
Dat enkel donkere wolken
zich samenpakken
een ijzeren hand
mijn hart
aan stukken graait

Nog voor heel even
lig je in m'n armen
en kijkt me met
droeve kraaloogjes aan
Voel je zachte adem stokken
pijn is nu weldra gedaan
rustig mag je slapen gaan.

— Droomster

Een blindeman wandelt met aan het andere eind
Van de lijn een hondje dat zijn geleider moet zijn.
Het hondje is misschien in grootte nogal klein,
Maar in zijn grootsheid is het zoals het moet zijn.

Het heeft geen woorden, het kan niet praten,
Maar zijn gevoel geleidt de blinde door alle straten.
Het hondje ziet waarin het zijn baas geleiden kan,
En het vermijdt gevaren zo goed het oordelen kan.

Zo vindt de viervoeter in een gehandicapt
mensenbestaan een zeer gewaardeerde
Hondenbaan.

— Willem Bernardus Tijssen