Sinterklaasgedicht: ‘Klein cadeautje’

We hebben onze schoen gezet
Gaan we nu dan braaf naar bed?
Ben je mal, natuurlijk niet!
Strakjes komen Sint en Piet!
Ze zakken samen op Sints paard
Naar beneden in de haard!
Daarom houden wij de wacht
Als het moet de hele nacht!

Sint zat diep na te denken,
Tja wat moet je (...naam ontvanger...) toch schenken.
Hij had geen lijsje in zijn schoen,
dat moest hij toch maar even gaan doen.
Na dat wij er om hebben gevraagd,
Heeft Maurice zich waarschijnlijk gehaast.
Wij kregen een lijstje met mooie dingen,
Die toch in veel winkels hingen.
Nu de keuze tussen school,
computer en schoen,
Welk cadeautje moest de Sint nu toch doen.
Sint dacht aan zijn koude tijden op het dak,
Die koude voeten waren een groot ongemak.
Dus Sint hoeft niet zozeer te gokken,
Lang hebben de Pieten en de Sint samen
gesproken
Over het lijstje wat toch is opgedoken
Daar stond een mooi cadeau op
Bij de blokker dat was de grote gok
Daar hebben ze gevonden wat (...naam
ontvanger...) kan gebruiken
Als hij achter zijn computer moet duiken
Werken voor school en foto’s van de kinderen
Daar zal dit cadeautje niet bij hinderen
Het geeft je veel rust en steun
Een goede werkhouding zonder gekreun
Telkens maar weer dat geploeter
Toch wel handig zo’n standaard voor de
computer

Wie komt er alle jaren,
Weer naar dit koude kikkerland varen?
Over die hele koude zee,
Voor zo’n oude baas valt dit lang niet mee.
Daarom zal ik hem in mijn schoen,
een betere suggestie doen.
Men zegt dat hij toch alles kan !!
Want zo’n stoomboot
is toch uit de tijd.
Daar snap ik al jaren niets van.
De beste reis is door de lucht,
net als een heks in vogelvlucht.
Dik aangekleed en wanten aan.
Moet het op zo’n bezem toch veel sneller gaan.
En als hij in de schoorsteen wezen moet,
heeft hij met klimmen geen gewroet.
De schimmel kan op stal gezet,
had aan dit Sinterklaas gebeuren
toch geen dolle pret.
Daarom zal ik hem de suggestie doen,
de heks dan maar te vragen.
Of hij de bezem leasen kan,
Elk jaar in december,
voor zo’n veertien dagen.

— hanny

Het eeuwige verlangen

In de verte geluid.
Stoom, mist en wind.

Zingen op de kade.
Verlangen van een kind.

Bewegen van een vlag.
Een boot komt dichterbij.

De tijd staat even stil.
Wij hopen zij aan zij.

Briesen van een paard.
Een hand zwaait in de lucht.

Pepernoten vallen.
Ik groet, ik ben, ik zucht.

— Jan de Bas