Sinterklaasgedicht: ‘Vele sinterklaas wensjes’
Sinterklaas mag ik mijn schoentje zetten?
Al ben ik dan een volwassen mens
Er zijn nog zoveel onvervulde dromen
Ik schrijf ze voor u neer als wens
Kunt u misschien zorgen voor voldoende eten?
Voor al die mensen met een hongerige maag
Ze worden door zovelen vergeten,
en u weet de hulpdiensten werken traag
Een beetje troost kunt u vast wel missen
Voor zieken, bejaarden overal
De familie ziet ze vaak als hindernissen
Vaak zitten ze in een heel diep dal
Heeft u nog wat extra's over?
Voor de armen van vandaag
Hun kasboek is net als getover
Zovelen zien hen als plaag
Wat dacht u van een beetje vrede
Om te verjagen al die haat
Hele volken hebben zoveel geleden
Teveel legers staan er paraat
Vergeet u alstublieft niet de kinderen
Hun wereld is al zo verpest
Geef ze een toekomst om op te hopen
Want dat is het enige wat hun rest
Al vervult u maar een heel klein beetje
Wat zou ik dan dankbaar zijn
Ik zet mijn schoen nu op een kleedje
Zing mijn liedjes in de maneschijn
Meer sinterklaas gedichten
Surprise
Piet wilde een surprise gaan maken
want dat is één van zijn vele taken
Hij pakte wat spullen bij elkaar
papier, doos, strik en een schaar
een tijdje lang zat hij te kniezen.
Wat zal hij maken wat voor surprise?
Iets smerig, een heleboel stroop en troep
Nee, dat vindt hij zó niet goed
Het moest een mooie suprise zijn
Niet te groot, maar ook niet te klein
Wedden je staat vast paf
Haal het papier er maar snel vanaf!
Sinterklaasgedichtje in zes regels
Dit jaar stelde Sint verplicht:
iedereen maakt een kort gedicht!
Maar wat kan ik schrijven
als het bij zes regels moet blijven?
Ik hoop dat het volgend jaar anders
wordt,
want ik vind dit véél te kort!
Het eeuwige verlangen
Het eeuwige verlangen
In de verte geluid.
Stoom, mist en wind.
Zingen op de kade.
Verlangen van een kind.
Bewegen van een vlag.
Een boot komt dichterbij.
De tijd staat even stil.
Wij hopen zij aan zij.
Briesen van een paard.
Een hand zwaait in de lucht.
Pepernoten vallen.
Ik groet, ik ben, ik zucht.
— Jan de Bas
Sinterklaas
Pakpapier of geur van speculaas
natte sneeuw en ’t vroege duister
Op dak of hier, overal was pieterbaas
Dus wees braaf, zei Moe, en luister
Oh, onbezorgde tijd van sfeer
We plukten bloemen van de ramen
en vroeg daalden wij de trappen neer
Naar gevulde schoenen voor ons samen
Mijn God, wat mis ik de kolenhaard
Kapoentje zingen op moeders schoot
doch bovenal was het meeste waard
het thuisgevoel dat ons samen sloot
— Paul Tesser