Er waren eens zeven kaboutertjes
Dat waren zulke stoutertjes
Ze plukten bloempjes zo klein
Die zullen vast voor ....(naam).... zijn
Korte poëziealbumversjes – pagina 7
Ik plak hiernaast geen plaatje
Maar wel een klein portret
Dan weet je later wie het was
Die haar naam hier zet
Er zijn van die dagen
Dat je best zou willen klagen
Verzamel dan alle moed
Lach! En alles komt weer goed!
....(naam).... zat op vaders wagen
tussen kool en biet
alles is te koop, riep vader
maar mijn ....(naam).... krijg je niet!
Rozen mogen lieflijk bloeien
maar hoe snel verwelken zij
't Is de bloem van liefde en vriendschap
die bloeit in ieder jaargetij
Ik weet niet wat te schrijven
Maar zo leeg kan 't blaadje toch niet blijven
Daarom schrijf ik dit erin:
Heb altijd goede moed en zin
In mijn tuintje zat een kabouter
En dat grappige ventje zei:
Als je een poëzieversje gaat schrijven
Groet ....(naam).... dan ook van mij
Mijn versje wil niet lukken
Hoe ik het ook probeer
En daarom schrijf ik maar gewoon
Als groet mijn naam hier neer
Zorg dat men je kan vertrouwen
Weet te zwijgen op z'n tijd
Laat je woorden en je daden
Nooit verschillen, beste meid
Wiggel waggel gaat mijn pen
Weet je dat ik druk bezig ben
Wiggel waggel heeft gedaan
En laat alles mooi staan
— ingezonden door Lucy
Als varkentjes bidden
Als engeltjes vloeken
Als bakstenen drijven op de Rijn
Dan pas zal onze vriendschap uit zijn
Het is de zon precies om het even
Wie ze de warmte en het licht zal geven
Wees ongevraagd voor elk een bron
Van warmte en goedheid zoals de zon
Toen de pastoor de zegen gaf
Nam de boer zijn hoed niet af
De boer dacht: is die zegen goed
Dan gaat hij heus wel door mijn hoed
Uit wat je doet
Blijkt wie je bent
Om woorden, kind
Geeft men geen cent
De zon geeft warmte
De winter z'n kou
En ik doe bij deze
De groeten aan jou