Poëziealbumversje / gedicht: ‘Wiggel waggel gaat mijn pen’

Toen de pastoor de zegen gaf
Nam de boer zijn hoed niet af
De boer dacht: is die zegen goed
Dan gaat hij heus wel door mijn hoed

Ik heb een boeketje samengebonden
Van de grasjes aan de vliet
'k Heb er een bloempje bijgebonden
't Vraagt voor mij: "Vergeet mij niet"

Schoon is de bloem van de lente
Haar schoonheid is het pad van de jeugd
Maar het schoonste dat een meisje kan wensen
Is eenvoud, zachtheid en deugd

Eerst een knopje op een steel
Later wordt het groot en geel
Net een stralend zonnetje
Tot het eindelijk overal
Zilveren pluisjes krijgen zal
Net een lampionnetje
Als je dan met een keer blazen
Al die pluisjes weg kunt jagen
Word je minstens honderd jaar
Werkelijk waar!
Probeer het maar!