Poëziealbumversje / gedicht: ‘Ik weet in het bos een hutje’

Elk vogeltje zingt naar zijn aard
Elk bloempje is zijn schoonheid waard
En elke boom zijn blaren
Mijn versje, ook al is het klein
Wil enkel een herinnering zijn
Om netjes te bewaren

Wat zal ik nu eens schrijven
dat je altijd lief moet blijven?
Nee, dat is geen goeie wens
altijd lief, dat is geen mens
Elke dag veel zonneschijn?
nee, want er moet ook regen zijn
Altijd vreugde, nooit verdriet
nee, want zo is het leven niet
Wat ik toch eens schrijven zal....
wacht eens even, ik weet 't al:
Het is eigenlijk mijn grootste wens
wordt maar een gelukkig mens!

Blijf ondanks storm en tegenspoed
Je hele leven vol goede moed
Want ieder verdriet en iedere pijn
Die ook jouw deelgenoot zullen zijn
Worden toch weer ten goede gekeerd
Je bent dan blij en je hebt geleerd
Dat zelfs ondanks leed en pijn
Je leven bijzonder mooi kan zijn

Bezie de dingen steeds van de zonnige kant
Aan zuurpruimen en zeurkousen
heeft iedereen gruwelijk het land
Hoop altijd maar op 't beste
Wat het leven je ook biedt
Wat morgen kan gebeuren
Hindert vandaag nog niet