Poëziealbumversje / gedicht: ‘Boven op de bergen’

Toen ...(naam)... nog een baby was
En mama moest haar wiegen
Toen tilde ze haar beentje op
En liet er eentje vliegen

Wat zal ik nu eens schrijven
dat je altijd lief moet blijven?
Nee, dat is geen goeie wens
altijd lief, dat is geen mens
Elke dag veel zonneschijn?
nee, want er moet ook regen zijn
Altijd vreugde, nooit verdriet
nee, want zo is het leven niet
Wat ik toch eens schrijven zal....
wacht eens even, ik weet 't al:
Het is eigenlijk mijn grootste wens
wordt maar een gelukkig mens!

Er zweefden een twee spinnen
aan draadjes heen en weer
De ene zei: wat wens je mij
de ander: wat? nog meer erbij?
Je kunt toch kijken, voelen, ruiken
je hebt toch de richels, de bomen, de struiken
je hebt toch vier poten aan elke zij
wat ik je wens? dat vraag je mij?
Ach beestje, wees tevree
je hebt al zoveel, leef ermee!

Wees lief als een poesje
een troost voor je moesje
wees ijverig als een bij
dat maakt je vadertje blij