Poëziealbumversje / gedicht: ‘Geef je oogjes aan de blinden’

Schoon is de bloem van de lente
Haar schoonheid is het pad van de jeugd
Maar het schoonste dat een meisje kan wensen
Is eenvoud, zachtheid en deugd

Een houtworm zat in een keukenstoel
en at en at een heleboel
Op die stoel zat tante Lien
ze had de houtworm nog nooit gezien
En die at maar door en at maar door
totdat de stoel krikte en krakte
En tante Lien om kwart voor tien
pardoes door de stoel heen zakte

De zon geeft warmte
De winter z'n kou
En ik doe bij deze
De groeten aan jou

Ik zou je willen geven:
een pondje rozengeur
en een zak vol hoop en zegen
en een kilo fleur en kleur
en een handvol welbehagen
en een pluimpje op je hoed
en al je levensdagen
een opgewekt gemoed